![](https://kolezanka.net/crops/546382/640x340/2/0/2024/07/20/TTPtijCAtWxJ8EBQ0Esh2Bd6K7eNTtNtWMmaJTv3.jpeg)
Teraz opowiem, dlaczego tego żałuję.
Oczekiwania
Oto ile zalet znalazłyśmy w naszym pomyśle:
Jesteśmy samotne. W wieku sześćdziesięciu lat nie jest łatwo znaleźć mężczyznę, a jeśli się uda – zawsze można rozwiązać kwestię mieszkaniową.
Dzieci i wnuki mieszkają daleko. Krewni będą tylko zadowoleni, że ich babcie się nie nudzą.
W młodości wynajmowałyśmy jedno mieszkanie. Wtedy miałam jeszcze małe dziecko, ale jakoś dawałyśmy radę, choć nasze charaktery są trudne.
Nie będzie nudno. Będziemy razem sprzątać, gotować, wymyślać program kulturalny, żeby nie siedzieć w domu.
Stabilność finansowa. Wydatki na pół, dochód z wynajmowanego mieszkania. Nawet będziemy na plusie!
Pełna opieka i troska. Jeśli komuś stanie się źle lub nadejdzie jakaś choroba, będzie całodobowa pomoc obok.
W sumie widziałyśmy tylko plusy we wspólnym zamieszkaniu.
youtube.com
"Mój Jurek zapisał się na siłownię, poprawił formę fizyczną, kupił nowe perfumy i zaczął dbać o buty. Bez wątpienia – ma kochankę": historia z życia
"Matka poradziła, oszukać Adama, aby myślał, że dziecko jest jego, bo potrzebuje ojca. 'Zrób to, zanim będzie za późno': Wyznanie ciężarnej dziewczyny
"Mama przekroczyła granice w wychowaniu moich dzieci. Nałożyłam na nią 'sankcje', ale tak, żeby się nie domyśliła": Młoda mama szczerze o wychowaniu
„Najpierw zaprosiła mnie na wesele, posadziła obok szefa, a teraz się żali”: Moja przyjaciółka zniszczyła naszą przyjaźń
Rzeczywistość
Pierwsza kłótnia – wybór mieszkania. Każda z nas chciała zostać na swoim terenie, każda miała silne argumenty. Byłam gotowa zwolnić swoje mieszkanie, ale spierałam się, żeby przyjaciółka nie myślała, że zawsze będę jej ustępować.
Druga kłótnia – ilość rzeczy. Kiedy ustąpiłam przyjaciółce i zaczęłam przewozić swoje rzeczy, zaczęła narzekać, że mam za dużo gratów. Nie było gdzie tego wszystkiego umieścić, a bałam się zostawiać je w mieszkaniu – nigdy nie wiadomo, na jakich lokatorów trafimy.
Rozwiązałyśmy ten problem – wynajęłyśmy garaż, do którego przewiozłyśmy naczynia i różne artykuły gospodarstwa domowego. Wkrótce znalazłyśmy lokatorów i zaczęło się najciekawsze.
Na początku wydawało mi się, że przyjaciółka ogranicza moje interesy. Czułam się jak gość, ale potem mi przeszło. Wspólne życie jakoś się nie kleiło, bo nie było równości.
Ona była przyzwyczajona trzymać chemię gospodarczą w jednym miejscu, a ja w innym. Musiałam ciągle się do niej dostosowywać, bo to ona była gospodynią w tym domu.
Później okazało się, że lubimy różne jedzenie. I tutaj przemilczałam, zaufałam gustom przyjaciółki. Z czasem się przyzwyczaiłam, zapomniałam o swoich preferencjach.
Kolejny problem – bardzo lekko śpię, a moja przyjaciółka lubi zasypiać przy włączonym telewizorze. Te dźwięki mnie irytowały, nawet zatyczki do uszu nie zawsze pomagały.
Wiele minusów przysłaniało zalety. Starałyśmy się godzić z nimi i znajdować kompromisy. Ale potem nastąpił moment kulminacyjny:
Zauważyłam, że przyjaciółka irytuje się na mój widok. Wydawało mi się, że spełniam wszystkie jej wymagania, ale coś ją denerwowało. Potem przestała ze mną rozmawiać.
Minął dzień, drugi, tydzień… Ciągle myślałam o tym, czym mogłam ją urazić. Potem moje cierpliwość się skończyła – po prostu się rozpłakałam przed nią.
Moja przyjaciółka również zaczęła płakać, przyznała, że sama nie wie, dlaczego jest taka nerwowa.
A ja zrozumiałam – ludzie powinni mieszkać we własnym domu i według własnych zasad. Lepiej częściej się spotykać, niż mieszkać razem. Zerwałyśmy umowę najmu i nasze relacje od razu się poprawiły.