Kupiłam sobie drugi telefon. Na stary dzieci dzwonią w sprawach - odbierz, upiecz, przypilnuj - więc odbieram go w czwartki. Numer do nowego mają Renia, wnuczka Ola i pan Kazik z chóru. Dzwoni codziennie.

Stary telefon leży w szufladzie kuchennej, pod ściereczkami, i wibruje tam jak uwięziony chrząszcz. Czasem w środku nocy, bo Tomek zapomina, że matka nie jest nocnym dyżurnym. Czasem o szóstej rano, bo Agnieszka ma pilne pytanie - czy Kubuś może jeść truskawki, bo się wysypał, a ona jedzie na szkolenie i nie zdąży do pediatry. W czwartki wyciągam go, oddzwaniam, załatwiam. Resztę tygodnia jest cisza. Święta cisza.

Mam na imię Halina, mam sześćdziesiąt cztery lata i przez ostatnie dziesięć lat byłam na każde zawołanie. Po śmierci Janka - mojego męża, elektryka z zakładów na Woli - stałam się dla trójki dorosłych dzieci kimś w rodzaju ratunkowego koła.

Nie osobą. Kołem. Tomek dzwonił, żebym odebrała jego synów ze szkoły. Agnieszka potrzebowała, żebym w ostatniej chwili upiekła sernik na imieniny teściowej. Marta, najmłodsza, przysyłała SMS-y z listami zakupów, bo „mamo, ty i tak idziesz do Biedronki". I szłam. Zawsze szłam.

Aż do marca tego roku, kiedy stałam na przystanku na Marszałkowskiej z dwiema siatkami pełnymi zakupów dla Marty, z bólem w kolanie i telefonem przyklejonym do ucha, bo Tomek tłumaczył mi, że muszę jutro „wpaść" do niego na Bielany popilnować chłopców, bo opiekunka się rozchorowała. Autobus nie przyjeżdżał. Zaczął padać deszcz. I wtedy pomyślałam bardzo wyraźnie: a kto pilnuje mnie?

Do chóru zapisałam się przypadkiem. Renia - moja jedyna prawdziwa przyjaciółka jeszcze z technikum odzieżowego - ciągnęła mnie od lat. „Halina, masz ładny alt, nie marnuj go na śpiewanie do garnków." Odmawiałam, bo zawsze było coś pilniejszego. Wnuki, obiady, zastępowanie Agnieszki na dyżurze u dentysty. Ale po tym przystanku na Marszałkowskiej coś pękło. Zapisałam się w następny wtorek.

Pan Kazimierz stał w drugim rzędzie, po prawej. Wysoki, trochę przygarbiony, siwe włosy zaczesane do tyłu. Emerytowany kolejarz z Pruszkowa. Bas. Na pierwszej próbie pomylił mi się klucz i zaczęłam śpiewać o tercję za nisko. Wszyscy grzecznie udawali, że nie słyszą. Pan Kazimierz odwrócił się i powiedział cicho: „Proszę pani, niech pani idzie za mną. Nie za nutami, za mną." I poszłam. Boże, jak ja poszłam.

Po trzech tygodniach zaczęliśmy razem pić herbatę po próbach. Po dwóch miesiącach - spacerować po Łazienkach w soboty. Pan Kazimierz opowiadał o żonie, która umarła pięć lat temu na raka trzustki, i o synu w Irlandii, który dzwoni raz w miesiącu, zawsze w niedzielę, zawsze na dziesięć minut. „Odmierzam" - mówił bez żalu. „Dziesięć minut. Jakby miał minutnik."

Ja opowiadałam o Janku. O tym, jak tańczyliśmy na weselu Marty i jak powiedział mi wtedy do ucha: „Halinka, jak dzieci wyfruną, to jedziemy do Włoch, zobaczysz." Nie zdążyliśmy. Janek odszedł trzy miesiące później, cicho, we śnie, na rozległy zawał. Dzieci wyfrunęły, ale wracały - nie po mnie, po usługi. Pan Kazimierz słuchał tego bez komentarza. Tylko kiwał głową i dolewał herbaty.

Nowy telefon kupiłam w czerwcu. Najtańszy, z klapką, jak te sprzed dwudziestu lat. Numer dałam trzem osobom. Reni, bo Renia jest Renią. Wnuczce Oli, bo Ola ma jedenaście lat i dzwoni, żeby powiedzieć, że dostała piątkę z polskiego albo że kot znowu zwymiotował na dywan. I panu Kazimierzowi.

Kazik dzwoni codziennie o osiemnastej. Czasem rozmowa trwa pięć minut - „Co u pani, pani Halino? Ja dzisiaj naprawiałem kran i zalałem łazienkę" - a czasem godzinę. Raz rozmawialiśmy do dwudziestej trzeciej, aż mi się telefon rozładował. Następnego dnia Kazik przyniósł mi na próbę ładowarkę zapasową, owiniętą w gazetę.

Tomek zadzwonił w czwartek, jak zwykle. Tym razem potrzebował, żebym w sobotę zabrała chłopców na cały dzień, bo jedzie z żoną na jakieś szkolenie z mindfulness. Powiedziałam, że nie mogę. Że mam plany. „Jakie plany?" - zapytał, i w jego głosie usłyszałam szczere zdumienie. Jakby matka z planami była czymś z gatunku nauki fiction.

„Idę na spacer" - powiedziałam. „Z kim?" - „Z przyjacielem." Cisza. Długa cisza. Potem: „Z jakim przyjacielem? Mamo, co ty?" I wtedy poczułam, jak coś się ściska w żołądku - stare, znane, głupie poczucie winy. Ale przełknęłam je. „Z panem Kazimierzem z chóru. Idziemy do Łazienek, a potem na kawę."

Tomek odłożył słuchawkę bez pożegnania. Wieczorem zadzwoniła Agnieszka - najwyraźniej drzewo telefoniczne zadziałało sprawnie. „Mamo, Tomek mówi, że masz jakiegoś mężczyznę? Co to za jeden? Sprawdziliśmy go w internecie, nie ma nawet Facebooka." Gdybym się nie powstrzymała, roześmiałabym się. Pan Kazimierz z Facebookiem. On ledwo obsługuje tę klapkę.

„To jest kolega z chóru" - powiedziałam spokojnie. „Mamo, ludzie będą gadać. Tata dopiero dziesięć lat..." Urwała, bo chyba sama usłyszała, jak to brzmi. Dziesięć lat. Dopiero.

W niedzielę przyszła Marta. Usiadła przy kuchennym stole, popijała herbatę z cytryną i patrzyła na mnie tym swoim badawczym wzrokiem, który odziedziczyła po Janku. „Mamo, my się po prostu martwimy. Nie znamy go. A jak chce cię okraść? Jak chce mieszkanie?" Postawiłam przed nią talerz z sernikiem. Krajałam go powoli, bo trzęsły mi się ręce. Nie ze złości. Z czegoś gorszego - ze smutku, że moje własne dziecko widzi w prostej ludzkiej bliskości zagrożenie.

„Marto" - powiedziałam. „Pan Kazimierz ma własne mieszkanie w Pruszkowie, emeryturę kolejarską i syna, który dzwoni raz w miesiącu na dziesięć minut. Nie chce mojego mieszkania. Chce ze mną porozmawiać. Codziennie. I wiesz co? Nikt inny tego nie chce."

Marta odstawiła kubek. Długo milczała. Potem powiedziała cicho: „To niesprawiedliwe, mamo." I nie wiem, czy chodziło jej o to, że jestem niesprawiedliwa wobec nich, czy wobec siebie. Może sama nie wiedziała.

Wieczorem zadzwonił nowy telefon. Osiemnasta zero dwa - Kazik, jak zwykle dwie minuty spóźniony. „Pani Halino, byłem dziś na bazarku i widziałem taką piękną begonię. Pomyślałem, że pani by się spodobała. Kupić przy okazji?"

Stałam przy oknie, patrząc na osiedle skąpane w czerwcowym słońcu. Na balkonie sąsiadki z dołu suszyła się pościel. Gdzieś krzyczały dzieci na podwórku. Stary telefon w szufladzie milczał - był wtorek, nie czwartek.

„Niech pan kupi, panie Kazimierzu" - powiedziałam. „Różową."

Odłożyłam słuchawkę i przez chwilę trzymałam nowy telefon przy piersi, jak coś cennego. Potem otworzyłam szufladę, zerknęłam na stary. Trzy nieodebrane od Agnieszki. Jedno od Tomka. Zamknęłam szufladę i poszłam podlać kwiaty na balkonie.

Czwartek był dopiero za dwa dni. Mogły poczekać.