Była hałaśliwa, gadatliwa i nadopiekuńcza w stosunku do swojego kochanego synka, ale poza tym była normalną kobietą. Po rozwodzie nie utrzymywała relacji z byłym mężem.

Rozpieszczała nas prezentami, zapraszała na kolacje i szczerze interesowała się moim samopoczuciem, gdy spędziłam połowę ciąży w szpitalu. A kiedy urodził się nasz syn, opiekowała się naszym wnukiem i tylko ubolewała, że mamy tylko jedno dziecko. Kto mógł pomyśleć, że kwestia mieszkaniowa tak bardzo ją zepsuje?

Mieszkaliśmy z mężem i synem w jednopokojowym mieszkaniu, a moja teściowa mieszkała w tym samym mieszkaniu w sąsiednim budynku. Mojego przyszłego męża poznaliśmy tylko dlatego, że byliśmy sąsiadami. Poznaliśmy się na ogólnym zebraniu mieszkańców, potem oboje zaangażowaliśmy się w jedno wydarzenie towarzyskie i wszystko zaczęło się kręcić. Rok później wzięli ślub, a rok później urodził im się syn. Marzyliśmy o drugim dziecku, ale w jednopokojowym mieszkaniu we trójkę było ciasno, a nie było gdzie pójść po dziecko.

Moja teściowa westchnęła, mówiąc, że na starość chciałaby mieć więcej wnuków, ale nie spieszy się z pomocą w tej sprawie. "Moi rodzice od dawna są na emeryturze, ja jestem późnym dzieckiem, a oni nie są zbyt zamożni.

Oboje z mężem pracowaliśmy. Wróciłam z urlopu macierzyńskiego, jak tylko mój syn skończył dwa lata i dostaliśmy miejsce w przedszkolu. Mój mąż pracował na dwa etaty. Przez kilka lat oszczędzaliśmy na pierwszą ratę kredytu hipotecznego.

Popularne wiadomości teraz

Mąż wspomniał o trzecim dziecku: "Muszę zostać ojcem syna". A co, jeśli znowu urodzę córkę: "Wracamy do domu i staramy się lepiej, czy jak"

„Synowe się postarały. No cóż, postanowiłam odpłacić im tym samym. Na Dzień Matki podarowałam im obu użyteczny prezent – miskę”

"Mamy z przyjaciółką po 60 lat. Postanowiłyśmy zamieszkać razem i wynająć mieszkanie"

„Dwa lata temu pojechałam na pracę i poznałam tam starszego ode mnie mężczyznę. Teraz oczekujemy dziecka, ale co powiedzą moje i jego dzieci”

Przez cały ten czas, jak się okazało, moja teściowa snuła plany na przyszłość. Podczas gdy ja byłam na urlopie macierzyńskim, a mój mąż w pracy, udało jej się znaleźć nowego męża i zdecydować się na zakup mieszkania, aby nie musieć tłoczyć się w jednopokojowym mieszkaniu. Wynajęła pośrednika, cudem dostała kredyt hipoteczny i pewnego dnia przyszła nas odwiedzić, by poprosić o pieniądze na zaliczkę.

Zaoszczędziliśmy już trochę pieniędzy, ale nie mogliśmy jeszcze wziąć kredytu hipotecznego. Mój mąż miał złą historię kredytową z zaległymi płatnościami w przeszłości, a ja miałam bardzo małą "białą" pensję. Banki nam odmawiały.

Mieliśmy pecha z każdej strony, a potem teściowa działała nam na nerwy swoimi opowieściami o przyszłym mieszkaniu. Przyszła na obiad i powiedziała:

- "Synu, postanowiłam, że mam dość, dzieci już dawno dorosły i czas ułożyć sobie życie osobiste. Zamierzam kupić dla siebie mieszkanie. Dostałam zgodę na kredyt hipoteczny, muszę tylko dołożyć trochę pieniędzy na zaliczkę. Wiem, że mi nie odmówisz. Zróbmy tak: ty dasz mi pieniądze, a ja zarejestruję dla ciebie udział w nowym mieszkaniu i zarejestruję tam mojego wnuka. Po mojej śmierci dostaniesz mieszkanie.

Oczywiście byłam temu przeciwna - tyle czasu oszczędzaliśmy na własne mieszkanie, a teraz nagle mam oddać pieniądze teściowej? Kłóciłam się z mężem, przekonywałam go, żeby się nie spieszył, sugerowałam, żebyśmy sami poszukali pośrednika - może dostaniemy kredyt hipoteczny.

Ale mąż się nie poddawał. Nie wiem, co jeszcze zrobiła moja teściowa, żeby go zwabić, ale wypłacił część zaoszczędzonych pieniędzy z konta i dał je swojej matce.

W ten sposób teściowa przeprowadziła się do nowego domu w sąsiedniej dzielnicy, a my zostaliśmy z niczym. Przy okazji zaczęła nawet rzadziej odwiedzać wnuka, bo "mieszkasz teraz dalej, tak ciężko mi do ciebie dojechać".

W pewnym momencie myślałam nawet o rozwodzie z mężem, bo tak naprawdę mnie zdradził, wybierając dobro swojej matki ponad szczęście naszej rodziny. Ale nie chciałam w to wszystko mieszać dziecka, a wtedy musielibyśmy jakoś dzielić nasze jednopokojowe mieszkanie, co stworzyłoby jeszcze więcej problemów. Nigdy nie zdecydowaliśmy się na drugie dziecko - nie byłam gotowa na kolejne dziecko w ciasnym mieszkaniu.

Żyliśmy w takiej irytacji przez rok, a potem nadszedł czas, aby posłać dziecko do szkoły. Nie chciałem chodzić do miejscowej szkoły - recenzje nauczycieli były złe, a wszyscy moi znajomi, którzy już doświadczyli rozkoszy życia z dziećmi w wieku szkolnym, odradzali to. Nie byłam też zadowolona z nastolatków kręcących się pod drzwiami szkoły - zawsze byli ponurzy i bałam się przejść obok nich, nie mówiąc już o oddaniu im mojego dziecka.

Postanowiłem więc spróbować dostać syna do liceum. Szczęśliwym trafem szkoła mieściła się w domu, w którym moja teściowa kupiła nowe mieszkanie.

Przypomniałam mężowi:

- "Czy twoja mama nie mówiła, że zamierza zapisać swojego wnuczka? Porozmawiajmy o tym z nią.

- Nie ma o czym dyskutować, mogę po prostu zameldować syna w tym mieszkaniu, ponieważ uczyniła mnie jednym z właścicieli".

Postanowiliśmy nic nie mówić teściowej, zebraliśmy dokumenty, poszliśmy do biura paszportowego i odmówiono nam. Okazało się, że teściowa była jedynym właścicielem mieszkania, a mój mąż nie miał z tym nic wspólnego. Jak to się stało, zapytałam? Rozłożył tylko ręce: moja matka, mówi, obiecała.

Dzwonię do teściowej, próbuję się dowiedzieć, o co chodzi i próbuję negocjować. A ona odpowiada:

"Nie będę nikogo meldować, nie wiem, co jeszcze zrobisz z moim mieszkaniem!

"Ale jak to?" pytam: "Wzięłaś od nas pieniądze, obiecałaś dać synowi udział i zameldować wnuka.

Nic takiego się nie stało, zmyślasz!

Jak to się nie stało? I ty też nie pamiętasz, że wziąłeś pieniądze, prawda? Przecież nikt z was nie pytał o ten obowiązek przez cały ten czas. Mogliście przynajmniej podziękować!

Jaki dług, jakie podziękowania? To ty powinnaś być mi wdzięczna do końca życia, że masz takiego męża - mądrego, pracowitego, wiernego. Co byś bez niego zrobiła, gdzie byś teraz była?

Pokłóciliśmy się z nią wtedy - aż strach wspominać. Od tego czasu nie rozmawialiśmy ze sobą - minęło sześć miesięcy.

Zabieram syna do liceum przygotowawczego i mam nadzieję, że uda mu się dostać. Mój mąż martwi się, że jego matka przestała go odwiedzać i rzadko widuje wnuka.

Cóż, co mam mu powiedzieć? To jego wina - nie miał powodu dawać pieniędzy na słowo honoru. Nawet własnej matce.