Jedna z moich córek urodziła mi wspaniałego wnuka, więc jestem już babcią.

Opowiem wszystko po kolei. Byłam najstarszą córką moich rodziców, pracowali cały dzień, a ja opiekowałam się młodszym rodzeństwem. W wieku 16 lat miałam już duże doświadczenie macierzyńskie, mimo że nie miałam własnych dzieci.

Wtedy podsłuchałam rozmowę matki i ojca o przyszłości. Wiązali ze mną wielkie nadzieje - chcieli, żebym została z nimi i służyła całemu domowi do końca moich dni.

Zdałem sobie sprawę, że nie chcę spędzić moich młodych lat pracując w ogrodzie z motyką, więc postawiłem sobie za zadanie opuszczenie domu rodziców za wszelką cenę. W tamtych latach szukałem tylko pretekstu, by pojechać do miasta: musiałem kupić lekarstwa lub ubrania dla moich młodszych dzieci.

Później znalazłam pracę na pół etatu na zimę. Na targu, gdzie pracowałam, poznałam wspaniałego faceta, choć pochodził z obrzeży miasta. Wtedy mnie to nie obchodziło, byłam szaleńczo zakochana.

Popularne wiadomości teraz

"Co za zdrada, nie mam pojęcia, od kogo są te bukiety": byli dobroczyńcy, którzy powiedzieli mi o twoich podróżach

"Pobraliśmy się, gdy byłam już w siódmym miesiącu ciąży. Świętowaliśmy skromnie, tylko z najbliższymi. Po ślubie nie mieliśmy dokąd pójść"

"Płacić czesne, kupować rzeczy, mieć ślub, ale gdzie jest wdzięczność". Anna po raz pierwszy w życiu pomyślała o sobie i stała się samolubną matką

"Stoję przed mieszkaniem twojego kochanka, kiedy przyjedziesz, otwórz drzwi". Marta nie spodziewała się takiej reakcji męża

Po kilku randkach spakowałam swoje rzeczy i wprowadziłam się do niego. Sześć miesięcy później świętowaliśmy nasz ślub, moi rodzice mnie pobłogosławili, a moje siostry były zazdrosne, bo też chciały się przeprowadzić.

Oczywiście życie w mieście było łatwiejsze, ale nie tak słodkie, jak sobie wyobrażałam. Musiałam jednocześnie prać, sprzątać, gotować i zarabiać pieniądze. Na początku chodziłam na targ, a potem dostałam pracę jako sprzedawca w kiosku niedaleko mojego domu.

Potem urodziłam pierwsze dziecko, a następnie urodziła się moja córka. Gdy moje dzieci dorastały, musiałam pracować jeszcze ciężej. Mój mąż zaczął traktować mnie bez szacunku po ślubie, ale nie przeszkadzało mi to, dopóki nie nauczył dzieci tego samego.

W pewnym momencie poznałam mężczyznę w jednym z biur - był wdowcem, wojskowym, nie był młody, ale wyglądał lepiej niż mój mąż. Rozmawialiśmy przez około sześć miesięcy, ale potem zdecydował się i zaprosił mnie na randkę.

Zgodziłam się i tego wieczoru nie wróciłam do domu. Następnego dnia też, a potem zadzwoniłam do męża i powiedziałam mu o wszystkim. Nie odezwał się do mnie ani słowem, po prostu milczał, a potem się rozłączył.

Kilka minut później moja córka oddzwoniła do mnie i powiedziała, żebym nie zapominała o jej dziecku, "babcia musi siedzieć z wnukami przynajmniej kilka razy w tygodniu".

Powiedziałam jej, że nie mam nic przeciwko spacerom z wnuczką w weekendy, ale nie będę dla niej nianią. Potem wszystko było przewidywalne: sąd, rozwód, cała moja rodzina, w tym matka i ojciec, porzucili mnie. Potem małe wesele, bardziej podpisanie i kolacja w restauracji i... nowe życie. Po raz pierwszy od ponad 50 lat poczułam się kochana i pożądana.