Najwyraźniej moja wartość dla rodziny polegała tylko na tym: zawsze byłam odpowiedzialna za materialny dobrobyt rodziny. Chociaż nigdy wcześniej tego nie zauważyłam.

Moją siostrę i mnie dzielą cztery lata różnicy i jestem starsza. Mamy różnych ojców, ale ani ona, ani ja nie pamiętamy swoich ojców. Pamiętam mojego ojczyma, ale zostawił nas, gdy moja siostra miała zaledwie dwa lata.

Nasze życie było ciężkie. Moja mama pracowała, ale dwójka dzieci, których ojcowie nie chcieli pomagać, wymagała dużo pieniędzy.

Szczególnie moja siostra, która ciągle chorowała. Miała chyba wszystkie rodzaje chorób wieku dziecięcego, a mama regularnie przebywała z nią na zwolnieniu lekarskim.

Widząc tak opłakaną sytuację finansową rodziny, po dziewiątej klasie rzuciłam szkołę, poszłam do technikum i zaczęłam pracować na pół etatu.

Popularne wiadomości teraz

"Nigdy nie sądziłam, że mój mąż jest zdolny do zdrady. Okazało się, że myliłam się przez te wszystkie lata. Pół roku temu zaczęłam zauważać"

Mąż wspomniał o trzecim dziecku: "Muszę zostać ojcem syna". A co, jeśli znowu urodzę córkę: "Wracamy do domu i staramy się lepiej, czy jak"

„Zmęczona sprzątaniem, zaproponowałam, żebyśmy pojechali do niego. Po kilku minutach szliśmy do jego mieszkania. Spodziewałam się zastać tam bałagan”

„Synowe się postarały. No cóż, postanowiłam odpłacić im tym samym. Na Dzień Matki podarowałam im obu użyteczny prezent – miskę”

Mama dostała pracę przy myciu podłóg, a ja ją wykonywałam. Łatwiej było żyć, przynajmniej nie straszna była choroba mamy czy ponowna hospitalizacja siostry.

Tak się stało, że zacząłem przynosić pieniądze rodzinie. Skończyłem technikum i zacząłem pracować jako kucharz. Zacząłem też przynosić do domu jedzenie.

Moja siostra skończyła jedenastą klasę i poszła na studia, a ja dalej ciągnęłam rodzinę, bo mama narzekała, że nie jest w stanie utrzymać studiującej córki.

Wyszłam za mąż w wieku dwudziestu sześciu lat. Zamieszkałam z mężem, zaczęliśmy razem pracować, on też jest kucharzem. Moje zarobki pozwalały mi dalej utrzymywać mamę i siostrę.

Nigdy nie skąpiłam na prezenty, nigdy nie odmawiałam, gdy mama prosiła o pieniądze. Płaciłam za ich remonty i wysyłałam nad morze, a o mniejszych zakupach nie ma co mówić.

Wydawało mi się, że łączyły nas bardzo ciepłe relacje. Zawsze byłam mile widziana w domu, a mama i siostra dzwoniły do mnie, żeby dowiedzieć się co u mnie i jak sobie radzę.

Wszystko toczyło się jak zwykle do momentu, gdy wraz z mężem postanowiliśmy otworzyć własną kawiarnię. Nie jest to tania przyjemność, więc musieliśmy wziąć pożyczkę.

Jak na razie wciąż jesteśmy na etapie zakładania własnej działalności i wszystkie pieniądze idą na ten cel. Ustaliliśmy z mężem, że nie powiemy rodzinie o naszym planie, jak już wszystko załatwimy, zaprosimy ich na otwarcie i to będzie niespodzianka.

Nawet nie zaczęłam mówić rodzinie. Kiedy znowu poprosili mnie o pieniądze, chyba po raz pierwszy odmówiłem, bo po prostu nie mam takich pieniędzy: dla mnie liczy się tylko praca.

Powiedziałam mamie, że mam problemy w pracy, więc na razie nie mogę im pomóc. Mama zapytała mnie, na ile to poważne i zakończyła rozmowę bez entuzjazmu.

Kilka dni później moja siostra oddzwoniła do mnie, również miała pytanie o pieniądze i dostała taką samą odpowiedź, jaką usłyszała moja mama. Nie zapytała nawet, jak się sprawy mają w pracy, zapytała tylko, kiedy wszystko wróci do normy.

Połączenia stawały się coraz rzadsze, czasami mój numer nie był odbierany. Jeśli kiedyś zapraszano mnie na herbatę w weekendy, teraz rozmowa kończyła się na "no dobra, nie mam czasu".

Nie jestem ślepa, widzę co się dzieje. Mój mąż zauważył mój stan i powiedział, że nawet się cieszy, że tak się stało, już dawno zauważył, że moja rodzina po prostu wyciąga ze mnie pieniądze.

- "Poczekaj tylko, dowiedzą się o kawiarni i znów będziesz ulubioną córką i siostrą" - uśmiechnął się mój mąż.

"Ale ja tego nie chcę. Jestem już rozczarowana moimi krewnymi. Myślałam, że są dla mnie najbliższymi osobami, ale komunikowali się ze mną tylko ze względu na pieniądze. Nawet nie zapytali mnie, jak sobie radzę z pracą, czy potrzebuję pomocy. Nie, zdali sobie sprawę, że w najbliższej przyszłości nie będę miał pieniędzy i uspokoili się.

Nie chcę ich już zapraszać na otwarcie kawiarni, mimo że zapowiada się normalizacja stosunków. Po co nam w ogóle takie relacje? Albo jestem portfelem, albo oni mnie nie potrzebują.

Jedyne, czego nie rozumiem, to dlaczego wcześniej nie zauważyłam takiej postawy. Mój mąż mówi, że po prostu przyzwyczaił się do takiego życia, ale ja nie rozumiem, jak mogłam być tak ślepa.