Jednak jej koleżanka z oddziału, Ewa, pogratulowała jej i nawet dała jej mały prezent. A pielęgniarka Marta poczęstowała ją jabłkiem z okazji urodzin.

Pensjonat był przyzwoity, ale personel był ogólnie obojętny. Oczywiście wszyscy wiedzieli, że staruszkowie zostali tu przywiezieni, aby dożyć swoich dni przez dzieci, które stawały się ciężarem.

A Annę przywiózł tu syn, jak mówił, żeby odpoczęła i podleczyła się, ale tak naprawdę tylko przeszkadzała synowej. W końcu mieszkanie należało do niej, a dopiero później syn namówił ją do spisania aktu darowizny.

Kiedy poprosił mnie o podpisanie dokumentów, obiecał, że będzie mieszkać w domu, tak jak mieszkała w domu. Ale w rzeczywistości okazało się inaczej, od razu wprowadzili się całą rodziną i zaczęła się wojna z synową.

Zawsze była niezadowolona, źle gotowała, zostawiała brud w łazience i wiele więcej. Na początku jej syn stanął w jej obronie, ale potem przestał i sam zaczął krzyczeć.

Popularne wiadomości teraz

"Jak ojciec może tak lekceważąco traktować własne dziecko. Jego partnerka może ubiegać się o jego dziedzictwo"

"Syn postanowił przedstawić nas swojej narzeczonej, która okazała się mieć temperament, ale nie zgodziliśmy się na jej warunki: byliśmy rozczarowani"

"Nawet nie rozpakowuję prezentów mojej teściowej, bo i tak zabierze je dla siebie: to dziwne, ale przyzwyczaiłam się do tego"

"Pewnego wieczoru podsłuchałam rozmowę między teściową a mężem. I wtedy zdałam sobie sprawę z tego, co się dzieje: teściowa nie dobiera słów"

Potem Anna zauważyła, że zaczęli o czymś szeptać, a gdy tylko weszła do pokoju, przestali rozmawiać. Pewnego ranka jej syn zaczął mówić o tym, że musi odpocząć i poddać się leczeniu.

Matka spojrzała mu w oczy i zapytała z goryczą: "Zabierasz mnie do przytułku, synu? Syn zarumienił się i z poczuciem winy odpowiedział: "Nie, mamo, to tylko sanatorium.

Poleżysz tam miesiąc, a potem wrócisz do domu". Przyprowadził ją, szybko podpisał papiery i wyszedł w pośpiechu, obiecując, że wkrótce wróci.

Przyszedł tylko raz: przyniósł dwa jabłka, dwie pomarańcze, zapytał "Jak się masz?". I nie wysłuchawszy do końca, gdzieś uciekł.

Mieszkała tu więc od dwóch lat. Kiedy minął miesiąc, a syn po nią nie przychodził, zadzwoniła na domowy telefon. Odebrali obcy ludzie i okazało się, że syn sprzedał mieszkanie, a ona nie wie, gdzie go szukać.

Anna przepłakała kilka nocy, ale wciąż wiedziała, że nie zostanie zabrana do domu, więc nie mogła przestać płakać. Najbardziej obraźliwe jest to, że skrzywdziła córkę w imię szczęścia syna.

Anna urodziła się w wiosce. Tam też wyszła za mąż za swojego kolegę z klasy Piotra. Mieli duży dom i gospodarstwo. Nie mieli za co żyć, ale też nie umierali z głodu.

A potem sąsiad z miasta przyszedł odwiedzić rodziców i zaczął opowiadać Piotrowi, jak dobrze żyje się w mieście. Pensja jest dobra i od razu dają ci mieszkanie.

Piotr podekscytował się i powiedział: "Jedźmy, jedźmy". Sprzedali wszystko i przenieśli się do miasta. Sąsiad nie oszukał nas co do mieszkania, od razu dali nam mieszkanie. Kupiliśmy trochę mebli i stary Zaporożec. Kupiliśmy meble i stary samochód.

To właśnie w tym samochodzie Piotr miał wypadek. Po pogrzebie Anna została sama z dwójką dzieci na rękach. Aby je nakarmić i ubrać, musiała wieczorami myć podłogi na klatkach schodowych.

Myślałam, że dzieci dorosną i będą mi pomagać. Ale to się nie udało. Jej syn wpadł w złą historię, musiała pożyczyć pieniądze, aby uniknąć pójścia do więzienia, a potem musiała spłacać długi przez dwa lata.

Potem jej córka Diana wyszła za mąż i urodziła dziecko. Wszystko było w porządku przez rok, a potem jej syn zaczął często chorować. Musiała zrezygnować z pracy, aby udać się do szpitala. Lekarze przez długi czas nie mogli go zdiagnozować.

Dopiero później znaleźli jakiś rodzaj bólu, który można było leczyć tylko w jednym instytucie. Ale kolejka była długa. Podczas gdy jej córka jeździła do szpitali, mąż ją zostawił, ale przynajmniej zostawił jej mieszkanie.

I tak gdzieś w szpitalu poznała wdowca, który miał córkę z taką samą diagnozą. Polubili się i zaczęli razem mieszkać. Pięć lat później zachorował i potrzebował pieniędzy na operację.

Anna miała trochę pieniędzy i chciała dać je swojemu synowi na zaliczkę na mieszkanie. Ale kiedy jej córka o to poprosiła, zrobiło jej się żal wydawać je na obcą osobę, ponieważ bardziej potrzebowała pieniędzy dla własnego syna.

Odmówiła więc. Córka bardzo się na nią obraziła, a żegnając się, powiedziała jej, że nie jest już jej matką i że jeśli będzie jej ciężko, nie powinna się z nią kontaktować.

Od dwudziestu lat nie utrzymują ze sobą kontaktu. Diana wyleczyła męża, a oni zabrali dzieci i zamieszkali gdzieś nad morzem. Oczywiście, gdyby mogła to wszystko powtórzyć, Anna postąpiłaby inaczej.

Ale przeszłości nie da się przywrócić. Anna powoli wstała z ławki i wolnym krokiem udała się do pensjonatu. Nagle usłyszała: - "Mamo!" Serce jej waliło. Powoli się odwróciła. To była jej córka. Diana. Nogi jej się ugięły, prawie upadła, ale córka podbiegła i podniosła ją.

- W końcu cię znalazłam... Mój brat nie chciał podać mi adresu. Ale zagroziłam mu pozwem, że sprzedałam mieszkanie nielegalnie, więc natychmiast się rozstał.

Z tymi słowami weszli do budynku i usiedli na kanapie w holu.

- "Przepraszam, mamo, że tak długo z tobą nie rozmawiałem. Na początku byłem urażony, potem wszystko odkładałem, wstydziłem się. A tydzień temu miałam sen o tobie. Szłaś przez las i płakałaś.

Wstałam i moje serce było takie ciężkie. Powiedziałam wszystko mężowi, a on kazał mi iść i się pogodzić. Przyjechałam, a tam byli obcy ludzie, nic nie wiedzieli.

Długo zajęło mi znalezienie adresu mojego brata, ale udało mi się. I oto jestem, przygotuj się, idziesz ze mną. Wiesz, jaki mamy dom? Duży, nad morzem.

A mój mąż powiedział mi, że jeśli twoja matka nie czuje się dobrze, przyprowadź ją do nas. Anna z wdzięcznością przytuliła córkę i rozpłakała się. Ale były to łzy radości.

Pisaliśmy również o: "Moja teściowa nazywała mnie biedaczką, ale po rozwodzie z mężem miałam genialny plan, by dać im nauczkę"

Może zainteresuje: "W najtrudniejszym okresie mojego życia pomogłam babci przejść przez ulicę i to zmieniło moje życie"

Przypominamy o: Na weselu panna młoda wzniosła toast za teściową. Goście nie spodziewali się takiej prawdy. "Nie będę milczeć"