Po prostu prawie nie znam tej kobiety. Nie zarejestrowała się w moim umyśle jako członek rodziny lub ktoś bliski. Ponieważ całe dzieciństwo spędziłem z dziadkami.

Moja matka urodziła mnie w jedenastej klasie. Nikt nie zadał sobie trudu, aby dowiedzieć się, kto był ojcem i wszyscy starali się zapomnieć o tej historii.

Moja babcia zdecydowała, że jej córka musi zdobyć wykształcenie, więc zajęła się mną. Moja matka ukończyła szkołę i poszła na uniwersytet, ale studiowała tylko przez rok.

Potem mama rzuciła studia i poszła do pracy. A ja nadal mieszkałam z dziadkami. Moja mama była w innym mieście i nie chciała do nas przyjeżdżać.

Kiedy podrosłam, babcia wyjaśniła mi, że dziwna ciotka, która odwiedzała nas raz na pięć lat, była moją matką. Ale z jakiegoś powodu nie rozwinęłam do niej żadnych uczuć pokrewieństwa.

Popularne wiadomości teraz

"Co za zdrada, nie mam pojęcia, od kogo są te bukiety": byli dobroczyńcy, którzy powiedzieli mi o twoich podróżach

Żaden z gości na weselu nie miał pojęcia, że para młoda ledwo się zna, ale Anna nie spodziewała się, że będzie to znak od losu

"Mieliśmy wesele. Daliśmy tej parze mieszkanie, które oszczędzaliśmy dla naszej córki. Urządziliśmy je": co jeszcze możemy zrobić

"Stoję przed mieszkaniem twojego kochanka, kiedy przyjedziesz, otwórz drzwi". Marta nie spodziewała się takiej reakcji męża

Moja matka również nigdy nie próbowała się do mnie zbliżyć. W rzadkich przypadkach, gdy wracała do domu, ignorowała mnie, jakbym była pustą przestrzenią.

Nie rzucałam się jej też na szyję, bo była dla mnie obcą osobą. Kiedy poszłam do szkoły, matka całkowicie zniknęła z mojego życia. Ona i moja babcia nie miały ze sobą nic wspólnego, a moja mama postanowiła więcej jej nie odwiedzać.

Wychowywali mnie dziadkowie. Zaprowadzali mnie do przedszkola, szkoły, leczyli, pomagali w nauce, cieszyli się z moich sukcesów i karcili za chuligaństwo.

Nie czułem się pozbawiony, miałem zupełnie normalną rodzinę, a moje dzieciństwo było całkiem szczęśliwe. Wielu moich kolegów z klasy żyło znacznie gorzej w rodzinach niepełnych.

Moja mama przypomniała mi o sobie, kiedy zmarł mój dziadek. Najpierw odeszła moja babcia, a rok później dziadek. Kończyłam wtedy studia.

Nie przyszło mi do głowy, żeby zadzwonić do mamy i ją poinformować. Nie pamiętałam jej i nie wiedziałam, czy w ogóle żyje. Ale moja matka przyszła na pogrzeb sama.

Nie była na pogrzebie babci, ale przyszła na pogrzeb dziadka. Próbowała nawet wypłakać mi się na ramieniu, ale unikałem jej jak zarazy.

Po stypie mama postanowiła porozmawiać o spadku. Tylko na próżno. Postanowiono przepisać mieszkanie na mnie, gdy babcia jeszcze żyła, więc matka nie miała czego dziedziczyć.

Próbowała wywierać presję na moje sumienie, ponieważ byli jej rodzicami, ale trudno było mnie przekonać. Nie odwiedzała rodziców, przyjechała tylko podzielić spadek.

Matka groziła, że poda mnie do sądu, ale ja się nie bałem, wszystko odbyło się zgodnie z prawem. Kiedy zdała sobie sprawę, że nie ma szans, moja matka znów zniknęła.

Nie miałem z nią kontaktu przez ponad dwadzieścia lat. W tym czasie wyszłam za mąż, urodziłam i wychowałam dwójkę dzieci, wróciłam do męża, a matki nadal nie było w moim życiu.

Nie zmieniliśmy miejsca zamieszkania. Odziedziczyłam po dziadkach trzypokojowe mieszkanie, które wraz z mężem wyremontowaliśmy, a w przyszłości chcemy wybudować dom i sprzedać mieszkanie, a pieniądze podzielić między dzieci.

Ale to wszystko jest jeszcze w planach. W tej chwili bardziej interesuje mnie to, jak moja matka miała czelność zadzwonić do mnie i zażądać, żebym zabrał ją do siebie.

W jakiś sposób znalazła mój numer, zadzwoniła do mnie i zaczęła płakać o tym, jak niesprawiedliwe jest dla niej życie. Powiedziała mi, że jej mąż zmarł, a jego dzieci zażądały, żeby opuściła mieszkanie, bo ten wujek był jej mężem tylko z nazwy.

A ona jest niepełnosprawna, nie pracuje, więc nie może wynająć mieszkania. Nie zarobiła nic własnego i nie urodziła żadnych innych dzieci.

I z jakiegoś powodu zdecydowała, że powinienem żywić do niej synowskie uczucia i zaprosić ją, by ze mną zamieszkała, wspierała mnie i ogólnie zadowalała w każdy możliwy sposób: urodziła mnie.

Oczywiście nie zamierzam tego robić. Dla mnie to obca osoba. Nawet gorzej niż obcy. Nie zamierzam jej pomagać, a tym bardziej mieszkać z nią pod jednym dachem.

Moja matka zagroziła, że pójdzie do sądu i zażąda alimentów i wsparcia. Nie boję się, niech sobie idzie. W sądzie będę w stanie udowodnić, że ta kobieta nigdy nie była zaangażowana w moje życie, a fakt, że nie została pozbawiona praw rodzicielskich, jest po prostu porażką moich dziadków.