Mieszkałam wtedy na wsi z rodzicami, którzy zawsze kazali mi się uczyć, a związki nie wchodziły w grę. Co więcej, zarówno moja matka, jak i ja bałyśmy się mojego ojca - był aroganckim mężczyzną.

Zdałam egzaminy, dostałam się na uniwersytet i przeprowadziłam się do miasta. Od dzieciństwa marzyłam o byciu nauczycielką, ale ojciec nalegał, żebym poszła na medycynę, więc się zgodziłam. Tam nie widziałam nic poza nauką i było mi bardzo ciężko.

Do domu wracałam tylko w weekendy. Na trzecim roku ojciec powiedział, że nadszedł czas, abym wyszła za mąż. Byłam zszokowana, ponieważ nie miałam jeszcze poważnego związku i nie rozmawiałam wtedy z chłopakami.

Potem zdałam sobie sprawę, że ojciec już wybrał dla mnie kandydata. Mój mąż był wojskowym, starszym ode mnie o 10 lat.

Byłam zszokowana i nie chciałam wychodzić za Aleksandra, ale nikt mnie nie pytał, po prostu gorzko płakałam w nocy. Aleksander nawet nie próbował mnie lepiej poznać, został oddelegowany za granicę i nie chciał jechać tam sam, więc potrzebował ślubu tak szybko, jak to możliwe.

Popularne wiadomości teraz

Mężczyzna poślubił dziewczynę i wychował jej dziecko. Wiele lat później ich córka postanowiła poznać własnego ojca

Po wejściu do nowego domu kobieta poszła do kuchni i włączyła czajnik. Nagle usłyszała czyjś głos: „Katarzyna, jesteś tam"

„Babciu, czy dostaniemy pierogi: Nie, one są dla Andrzeja, dla was już zrobiłam kanapki z margaryną”

Pewien facet znalazł zniszczony portfel. Nie miał pojęcia, do czego może on prowadzić: „ Czekałam na ciebie całe życie”

Życie z Aleksandrem przypominało małżeństwo moich rodziców: nie miałam prawa pracować ani wyrażać własnego zdania, dawał mi wszystkie pieniądze tylko wtedy, gdy zdawałam raport po każdym zakupie, a ja wykonywałam wszystkie prace domowe.

Tak minęły trzy lata. Byłam bardzo zmęczona takim życiem. Miałam wrażenie, że mieszkam nie z mężem, ale z szefem. Nie podobało mu się wszystko, co robiłam, albo źle gotowałam, albo źle sprzątałam, bardzo trudno było go zadowolić.

Zebrałam się na odwagę i postanowiłam odejść od męża. Ojciec zaczął mnie wychowywać w domu i odesłał do męża, mówiąc, że nie pozwoli mi splamić honoru rodziny.

Później zaszłam w ciążę i urodziłam syna, a Aleksander zaczął mnie zdradzać. Na początku czułam się urażona, ale potem przestałam zwracać na to uwagę, w ogóle się nim nie przejmowałam. Sprzątałam dom, gotowałam i wychowywałam naszego syna. Kiedy przytyłam kilka kilogramów, zupełnie przestaliśmy żyć jak kobieta i mężczyzna, a dla niego w końcu zamieniłam się w kurę domową.

Żyliśmy tak przez 20 lat, choć to nie było życie. Mój syn dorósł i wtedy zdecydowałam się na rozwód. Miałam wtedy 40 lat. Mąż był zgorszony, nie chciał mnie puścić, a ja nie miałam wątpliwości, że tak się stanie. W końcu jednak podjęłam decyzję, spakowałam rzeczy i pojechałam do rodziców.

Później zaczęłam rozmawiać z Adamem, który był rozwiedziony i miał dwie córki z poprzednim synem. Nasz związek zaczął się szybko rozwijać, a później pobraliśmy się. Przy Adamie czułam się jak nowo narodzona. Do tego czasu nie wiedziałam, jak to jest żyć w miłości.

Chciałam gotować dla Adama, sprzątać nasz dom, chciałam widzieć jego uśmiech, zrobiłabym dla niego wszystko - wtedy zrozumiałam, czym jest prawdziwe kobiece szczęście.