Jego mama, Anna, też zawsze była dla mnie dobra, nigdy nie mówiła nic niepotrzebnego, nie dawała mi rad i nie wtrącała się w nasze życie.

Zaraz po ślubie pojechaliśmy w podróż poślubną, a po powrocie zaczęliśmy remontować mieszkanie, które kupiliśmy miesiąc przed ślubem. Wszystko szło świetnie, dopóki nie zaczęłam się męczyć podczas remontu.

Na początku myśleliśmy z mężem, że to przemęczenie, ale kiedy zemdlałam, postanowiliśmy pojechać do szpitala. Lekarz szybko nas "uspokoił". Okazało się, że jestem w ciąży.

Byłam bardzo zdenerwowana, ponieważ w przyszłości nie planowałam zostawać w domu, niańczyć dziecka, znosić jego napadów złości i pozbawiać się przyjemności życia.

Od razu powiedziałam Andrzejowi, że chcę usunąć ciążę, a on stwierdził, że w takim wypadku po prostu się ze mną rozwiedzie. Bardzo kochałam męża, nie chciałam od niego odchodzić, więc zatrzymałam dziecko.

Popularne wiadomości teraz

"Mój mąż wciąż domaga się, abym zameldowała go w moim domu. Ale nie dał ani grosza na budowę i utrzymanie rodziny"

"Jak tylko odziedziczyłem dom, moja matka zwróciła na mnie uwagę: szkoda, że to wszystko jest dla nieruchomości"

"Kupiłem mieszkanie na własną rękę i zamiast się cieszyć, moi rodzice zrobili skandal i nie chcą się już ze mną komunikować"

"Zamówiłam jedzenie z dostawą i poprosiłam męża, aby za nie zapłacił, powiedziałam, że mu oddam: następnego dnia przypomniał mi o długu"

Dowiedzieliśmy się, że zostawiłam dzieci, a nie dziecko, tuż przed porodem. Mieliśmy trojaczki i w szpitalu płakałam przez 24 godziny, ponieważ nie byłam gotowa na jedno dziecko, a potem trojaczki.

Ogólnie rzecz biorąc, mój mąż próbował mnie pocieszyć, mówiąc, że Anna mi pomoże i że w razie potrzeby zatrudnimy nianię. Anna była na emeryturze. Opiekowała się moimi wnukami przez miesiąc, podczas gdy ja leżałam w łóżku i użalałam się nad sobą, biedactwo.

Po miesiącu spakowałam swoje rzeczy i wyjechałam. Nie wiem, jak się na to zdecydowałam, bo bardzo kochałam mojego męża i uważałam, że mam wielkie szczęście, że go mam.

Nie chcę nawet mówić o tamtym okresie, powiem tylko, że przez cały rok żyłam najgorszym życiem, jakiego kiedykolwiek życzyłabym komukolwiek. Powiedzieli mi w ostrych słowach, czym się stałam i jak żyją moje dzieci, mąż i teściowa.

W ostrych słowach powiedzieli mi, kim się stałam i jak żyją moje dzieci, mąż i teściowa. To właśnie te słowa mnie dotknęły i dzień po tych rozmowach stanęłam na progu mojego dawnego domu.

Mężczyzna otworzył drzwi, spojrzał na mnie ze zdziwieniem, powiedział, że nie mam tam nic do roboty i zamknął drzwi z powrotem. Nie miałam nic do stracenia. Zrozumiałam, że całe moje życie nie ma sensu bez męża i dzieci.

Zdałam sobie sprawę, że moje dzieci są rozkoszą życia, zdałam sobie sprawę, że nie chcę bez nich żyć. Poszłam i usiadłam na chodniku przed naszym domem. Nie wiem, jak długo tam siedziałam i ile łez wypłakałam, ale opamiętałam się, kiedy mój mąż powiedział mi:

- Wystarczy, chodźmy do domu.

- "Każdy ma prawo popełnić błąd, najważniejsze to zdać sobie z tego sprawę i wyciągnąć wnioski" - powiedziała mi w domu teściowa.

Przytuliłam ją, podziękowałam, a nawet padłam na kolana. Nigdy w życiu nie widziałem tak mądrej kobiety jak Swietłana Grigoriewna.

Od tego czasu żyjemy w pokoju i miłości. Szaleję za moimi synami. Moja rodzina nie mówi o tym incydencie, ale ja nie mogę o nim zapomnieć.