Kiedyś razem wykonywaliśmy wszystkie prace domowe, ale teraz zdecydował, że skoro jestem w domu, to tylko się krzątam, więc on, który pracuje w biurze, nie może mi z czystym sumieniem pomóc.

Niedawno spełniłam swoje wieloletnie marzenie i teraz pracuję zdalnie. Jest to o tyle wygodne, że nie muszę wychodzić na zewnątrz w każdą pogodę, tłoczyć się w komunikacji miejskiej, czy tracić czasu na dojazdy do i z pracy. Oszczędzam sporo pieniędzy, a jeśli wziąć pod uwagę, że przestałam wydawać pieniądze na kosmetyki i nowe stroje, to jest to świetny interes.

Mogę też wstać później, bo przygotowanie się zajmuje mi pół godziny, a nie półtorej. Wstałam, umyłam twarz, zjadłam śniadanie i poszłam do pracy. Ogólnie jestem zadowolony z rytmu pracy, który mam teraz. Ale wszystkie te zalety nie negują faktu, że nadal pracuję.

Mam też początek i koniec dnia pracy. Owszem, nikt mnie nie obserwuje, ale widzą, czy pracuję, czy nie. Moje obciążenie pracą również się nie zmniejszyło. Jestem więc w pracy od 9 rano do 5.30 po południu. Jem też lunch zgodnie z harmonogramem.

Wszystkie obowiązki domowe wykonuję po godzinach pracy, a jeśli coś jest pilne, robię to w porze lunchu. Nie mogę po prostu wstać w środku dnia i iść pozmywać naczynia, a do sklepów mogę pójść dopiero w porze lunchu. Ogólnie rzecz biorąc, jest to takie samo środowisko biurowe, tylko w domu. Nie ma specjalnych różnic w przepływie pracy, z wyjątkiem tego, że możesz pracować w piżamie na swoim ulubionym krześle. Dla mnie jest to oczywiste.

Popularne wiadomości teraz

"Moja teściowa uważa, że mój mąż postąpił szlachetnie, ponieważ poczekał z rozwodem, aż skończę urlop macierzyński"

"Gdy tylko pensja mojego męża wzrosła, wszystkie obowiązki w domu spadły na moje barki: teraz zachowuje się jak dyrektor"

"Poszłam na randkę z bardzo miłym mężczyzną, byłam nim zafascynowana przez cały wieczór, dopóki czegoś nie zrobił"

"Mój mąż naśmiewał się ze mnie, myśląc, że bycie gospodynią domową jest łatwe: dobrze, że później zmienił zdanie"

Ale nie dla mojego męża. Wcześniej dzieliliśmy się wszystkimi obowiązkami domowymi po równo: jeśli ja gotowałam, on zmywał naczynia, jeśli prasowałam pranie, on odkurzał i tak dalej. Kombinacje były różne, w zależności od naszego obciążenia pracą. Na przykład mój mąż mógł ugotować obiad i wyprasować pranie, podczas gdy ja zmywałam naczynia, wynosiłam śmieci i myłam podłogę. Nikt nie dzielił pracy na zadania męskie i kobiece.

Jednak kiedy zaczęłam pracować w domu, mój mąż zaczął nie radzić sobie z obowiązkami domowymi. Jeśli cokolwiek robił, robił to z wyrazem najwyższego niezadowolenia na twarzy, jakby wyświadczał mi przysługę. Ale nie rozwijałam tego tematu, może to był zły dzień, nie byłam w nastroju, po co się na tym skupiać?

Pewnego dnia musiałam zostać do późna przy komputerze, bo musiałam pilnie skończyć pracę, a klient od rana czekał na akceptację. Nie mogłam się rozpraszać, ponieważ była to ogromna liczba liczb, których nie można było pomylić. Nie dałam się więc rozproszyć.

Mój mąż wrócił do domu z pracy, nie mógł znaleźć obiadu i przyszedł do mnie po prawo jazdy. Wyprosiłam go z pokoju, żeby mi nie przeszkadzał, mówiąc, że porozmawiamy później.

Kiedy skończyłam, poszłam do kuchni i zastałam mojego męża jedzącego jajka. Zapytałam go, dlaczego nie przygotował obiadu, zobaczył, że jestem zajęta, i wykrzyczał, że zgubiłam drogę.

Ponownie próbowałam wyjaśnić, że mam godziny pracy, kiedy fizycznie nie mogę rzucić wszystkiego i zacząć gotować. Ale mój mąż po prostu nie chciał zrozumieć tych wielkich prawd. „Nie, ty zostań w domu, bądź na tyle miła, by nieść całe gospodarstwo domowe na swoich barkach, żadne obiekcje nie zostaną przyjęte”.

Poskarżyłam się mamie w rozmowie, ale ona stanęła po stronie męża. Ona również uważa, że to nic wielkiego rozpraszać się i wykonywać prace domowe. „Cóż, nikt cię nie widzi.

Tak, ale oni wyraźnie widzą, czy pracuję, czy nie. Jak ludzie mogą tego nie rozumieć?

Staram się wykonywać prace domowe w porze lunchu, ale trwa to godzinę. Nie da się wiele zrobić w tym czasie. I to też nie jest sprawiedliwe. Okazuje się, że ja pracuję na dwa etaty, a mój mąż na jeden. To niesprawiedliwe, ale on tego nie rozumie. Mimo że zarabiam tyle samo co on.

Rozmowy prowadzą donikąd. Albo wracam do biura, żeby mąż nie miał powodu obwiniać mnie o to, że zostałam w domu, albo się rozwodzę. Obie opcje mi nie odpowiadają, a trzeciej nie biorę pod uwagę.