To nie jest matka, która zajmuje się wszystkimi obowiązkami domowymi, całą edukacją dzieci, płaci rachunki i chodzi po linie, aby rodzina nie popadła w długi.

Sama kiedyś uległam czarowi Adama. Balagur, dusza towarzystwa, który wiedział, jak dbać o wszystkich i dobrze się z nimi dogadywać.

Z nim było łatwo i przyjemnie, a mnie kręciło się w głowie. Patrzyłem na świat przez różowe okulary, ponieważ nie miałem jeszcze doświadczenia życiowego.

Pochlebiało mi, że tak popularny facet, marzenie wszystkich dziewczyn w naszej firmie, zwrócił na mnie uwagę. Myślałam, że wyciągnęłam swój szczęśliwy los.

Pobraliśmy się zaraz po studiach, które ukończyliśmy w rok. Na początku wciąż byłam pod urokiem jego wdzięku, a potem zaszłam w ciążę.

Popularne wiadomości teraz

"Moja teściowa uważa, że mój mąż postąpił szlachetnie, ponieważ poczekał z rozwodem, aż skończę urlop macierzyński"

"Poszłam na randkę z bardzo miłym mężczyzną, byłam nim zafascynowana przez cały wieczór, dopóki czegoś nie zrobił"

"Moja synowa domaga się kredytu hipotecznego, mimo że mieszkamy we własnym mieszkaniu. Mówi, że myśli o mężu, ale ja jej nie wierzę"

"W sklepie zauważyłam dość efektowną parę, która pomimo drogiego wyglądu nie podobała mi się: ubrania nie są najważniejsze"

Być może był to moment, w którym mój mózg się włączył. Oczywiście zaczęłam się zastanawiać jak, gdzie i z czego będziemy żyć, bo Adam nie miał żadnej pracy, a moja pensja była głównym źródłem utrzymania.

Adam przytulał mnie z uśmiechem i mówił, że za bardzo się stresuję, bo przecież każdy jakoś żyje, więc i my jakoś będziemy żyć. Ale jakoś nie miałem na to ochoty, chciałem dobrze.

Adam obiecał, że znajdzie mi odpowiednią pracę, ale nic z tego nie wyszło. A kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mieli dwójkę dzieci naraz, prawie wpadłem w depresję.

Ale Adam umiejętnie wciskał mi bzdury, które brałam za dobrą monetę, bo nie chciałam wierzyć w rzeczywistość tego, co działo się w moim życiu.

Urlop macierzyński był moim osobistym piekłem. Moja głowa nieustannie puchła od problemów. Musiałam płacić czynsz, kupować jedzenie i wydawać ogromne sumy pieniędzy na moje dzieci.

Gdyby nie regularna pomoc naszych rodziców, nie wiem jak przetrwalibyśmy ten okres. Gdy tylko pojawiła się możliwość posłania dzieci do przedszkola, od razu zeszłam z urlopu macierzyńskiego.

Adama nie można było zostawić z dziećmi nawet na zwolnieniu lekarskim, bo łatwo mógł zapomnieć o podaniu im leków czy pójściu do lekarza.

Kiedy byłam na niego zła, mówił, że to jego pierwsze dzieci i nie przywykł jeszcze do roli ojca. Chociaż jego bałaganiarstwo nie miało nic wspólnego z ojcostwem.

Wychowałam się w rodzinie, w której rozwód był uważany za hańbę. Więc dla mnie była to ostateczność. A moja matka zawsze mi powtarzała, że jeśli mój mąż nie pije i mnie nie bije, to wszystko w moim życiu jest w porządku.

- Ty, moja droga, chcesz za dużo! Zaczęłam budować rodzinę - formację, a ty jesteś gotowa poddać się przy pierwszej trudności” - surowo powiedziała mi matka.

Jakie są pierwsze trudności, jeśli dzieci mają już cztery lata? I przez te wszystkie cztery lata wszystko spoczywało tylko na mnie, mój mąż prawie w tym nie uczestniczył.

Jedyne, co mogłam od niego uzyskać, to zabawa z dziećmi, podczas gdy ja wykonywałam prace domowe. Czasami robił to z własnej woli, ale nie zdarzało się to co miesiąc.

A ja to znosiłam i w tym roku dzieci poszły do szkoły, a moja cierpliwość się wyczerpała. Mój mąż też skacze z miejsca na miejsce, robiąc sobie przyzwoite przerwy w pracy i nie obchodzi go, że wynajmujemy mieszkanie i pewnego dnia możemy skończyć na ulicy. Adam powiedział, że się tym zajmuje.

I to do mnie należy uporządkowanie tego. Zajmuję się gotowaniem, praniem, sprzątaniem, opieką nad dziećmi, a do tego pracuję i mam pracę na pół etatu, żeby rodzina miała z czego żyć.

Ale moja cierpliwość nie jest nieograniczona. Jestem zmęczona robieniem wszystkiego sama i powiedziałam o tym mężowi. Myślę, że byłoby lepiej, gdybyśmy się rozwiedli.

- Dzieci nie wybaczą ci naszego rozwodu” - powiedział mi mąż z uśmiechem.

I to jest problem, bo dzieci o wiele bardziej kochają tatę. Nie jest zmęczony, potrafi się z nimi bawić, nie przejmuje się podartymi ubraniami, bałaganem czy problemami w szkole. Tata jest zawsze w dobrym humorze, z tatą zawsze są wakacje.

A cała rutyna i nieprzyjemne obowiązki spadają na mnie. Oczywiście, dlaczego ktoś miałby mnie kochać? W tym wieku dzieci nie zdają sobie jeszcze sprawy z tego, co jest dla nich dobre, a co złe.

Mój mąż ma każdą okazję, by nastawić dzieci przeciwko mnie. Jego opinia wiele dla nich znaczy. Moi rodzice również są zdecydowanie przeciwni rozwodowi.

- Pomyślmy o dzieciach! To będzie dla nich straszna trauma do końca życia!” - zawstydza mnie matka.

"A co ze mną? Czy ja jestem koniem, żeby to wszystko dźwigać? Mąż wisi mi na nogach jak balast, nic nie pomaga, osiadł mi idealnie na karku.

Moja przyjaciółka radzi mi zostawić dzieci z ich ojcem, ale jak mam to zrobić? On nawet nie będzie w stanie wynająć mieszkania, bo nie zarabia. Jak mogę zostawić z nim dzieci?

- Nic, ale dzieci zobaczą, że ich tata nie jest taki wspaniały” - nalega moja przyjaciółka.

Nie wiem, co robić. Zostawić z dziećmi - naprawdę mnie znienawidzą, bo pozbawiłam je takiego wspaniałego taty. Zostawić je mężowi - oszaleję z niepokoju o to, czy coś zjadły, gdzie mieszkają, w co się ubierają do szkoły.

Ale nie chcę też dłużej być mężatką. Jestem zmęczona robieniem wszystkiego na własną rękę i znoszeniem drwin mojego męża, który tylko dzięki moim staraniom ma się jak ser w maśle.