Jeśli moja mama dowie się, że mieszkamy we własnym mieszkaniu, na pewno zacznie nam doradzać, a potem będziemy się kłócić.

Moja mama ma bardzo specyficzny gust, przez który cierpiałam całe dzieciństwo, dopóki nie byłam w stanie głośno bronić swoich preferencji. A ja nienawidziłam swojego pokoju.

Moja mama uwielbia kwiatowe wzory, falbany, kokardy i koronki. Nie mam nic przeciwko temu wszystkiemu, ale kiedy jest to odpowiednie i z umiarem. Ale gdzie jest moja mama i gdzie jest umiar?

Mój pokój wyglądał jak sanktuarium chorej psychicznie Barbie. Wszystko było w różowych kolorach, tapeta z różami i błyskotkami (gdzie to w ogóle można znaleźć?), zasłony z falbanami i marszczeniami w biało-różową klatkę, tiul z motylami na oknach.

Na krześle leżała peleryna, którą mama sama uszyła. Był to jakiś miękki pluszowy materiał, różowy, z szeroką koronkową wstążką przymocowaną do krawędzi. Bardzo niewygodnie się na niej siedziało.

Popularne wiadomości teraz

Mąż wspomniał o trzecim dziecku: "Muszę zostać ojcem syna". A co, jeśli znowu urodzę córkę: "Wracamy do domu i staramy się lepiej, czy jak"

„Zmęczona sprzątaniem, zaproponowałam, żebyśmy pojechali do niego. Po kilku minutach szliśmy do jego mieszkania. Spodziewałam się zastać tam bałagan”

„Jesteś tu nikim. Boję się, wpuszczać cię na próg, nie wiem, co robiłaś przez te 15 lat we Włoszech": trudno uwierzyć, że tak mówi moja matka"

„Straciłem rodzinę przez przeklęty test DNA. Co musiałem myśleć, kiedy mój syn w ogóle nie podobny do mnie”

Mieszkanie rodziców zostało wyremontowane w stylu „wydłub sobie oko”. Tata był w stanie obronić tylko swój kąt, który ogrodził jako biuro. Wszystko tam jest w spokojnych kolorach i surowym stylu.

Resztę mieszkania zdominowała mama. Wszędzie były kwiaty, dzikie kolory, falbany, falbanki i inne lalkowo-piernikowe wspaniałości.

W wieku czternastu lat próbowałem bronić swojego pokoju, domagając się, aby został odnowiony zgodnie z moim gustem. Rodzice planowali remont, ale ja musiałam bronić swoich racji.

Częściowo mi się to udało. Broniłam tapet i zasłon, obiecując, że jeśli mama zdecyduje się je przerobić według jej upodobań, to cały pokój obkleję plakatami rockersów i punków, których nie mogła znieść.

Ale koc, pokrowce na krzesła, szafa - wszystko zostało wybrane przez moją mamę, a mnie się to nie podobało, bo było zbyt lalkowe.

Nie jestem chłopczycą, ale nadmiar różu, koronek i innych „dziewczęcych” rzeczy sprawiał, że czułam się smutna. Już wtedy marzyłam o przeprowadzce do własnego mieszkania, gdzie wszystko byłoby tak, jak chciałam.

Po ślubie wynajęliśmy z mężem mieszkanie. Okazało się, że musieliśmy przeprowadzać się pięć razy. Za każdym razem moja mama przyjeżdżała w odwiedziny i znajdowała wady w mieszkaniach, co wcale mnie nie dziwiło.

Była ponura, pusta, znudzona i gdyby tylko mogła, przemeblowałaby wszystko. Dzięki Bogu, nie miała takiej woli. Kiedyś mówiliśmy, że właściciele zabronili nam nawet przestawiać meble, byli tacy źli. To nie była prawda, ale moja matka musiała być jakoś hamowana w swoim entuzjazmie projektowym.

- „Nie szkodzi, jak będziesz miała własne mieszkanie, to pomogę ci je urządzić” - mawiała mama, mrużąc rozmarzone oczy.

Przerażał mnie jej nastrój: wiedziałam już, co w jej umyśle oznacza komfort. Kiedy mój mąż po raz pierwszy odwiedził moich rodziców, był zaskoczony, że w takiej sytuacji mogłam dorastać z normalnym gustem.

Sześć miesięcy temu mój mąż i ja mieliśmy świetną okazję, aby kupić własne mieszkanie. Zaoszczędziliśmy pewną sumę pieniędzy, otrzymaliśmy zgodę na kredyt hipoteczny i wprowadziliśmy się do naszego mieszkania. Nie powiedzieliśmy jednak naszym rodzicom, że to już nasze mieszkanie. Ani moim rodzicom, ani mężowi, bo moja teściowa mogłaby powiedzieć coś dla zabawy, znam ją.

Wyremontowaliśmy mieszkanie tak jak chcieliśmy. Mojej mamie, która była głośno oburzona tą „niesmaczną szarością”, powiedziano, że właściciele tak zdecydowali, a my tylko pomagaliśmy w tych remontach za zniżkę.

Kłamstwo jest złe i trudno nam utrzymać tę wiadomość w tajemnicy: w końcu kupiliśmy własny dom, naprawdę chcemy się chwalić, ale wiemy, do czego to doprowadzi. Mama zacznie nalegać na „normalne” naprawy, czego zdecydowanie nie docenimy. A jeśli odmówimy (a odmówimy), nasza mama będzie zdenerwowana i urażona.

Dlaczego mielibyśmy psuć nasze relacje z nią? W tej chwili wszystko jest w porządku. Mama jest szczęśliwa z nadzieją na „porządny” remont naszego mieszkania, spłacamy kredyt hipoteczny i żyjemy w komforcie, który sami stworzyliśmy.

A jednak istnieje kłamstwo, które ma nas uratować. Nasza wersja jest tylko potwierdzeniem tego zdania. Kiedy mówimy prawdę, ale nie planujemy tego w najbliższych latach.