Moja córka myśli, że muszę jej pomagać, a ja nawet nie chcę z jej nastawieniem. Kocham moją wnuczkę i kocham moją córkę, ale chcę złapać swój własny kawałek szczęścia w tym życiu.

Wcześnie owdowiałam. Zostałam sama z roczną córeczką i mogłam tylko czekać na pomoc rodziców, ale oni mieszkali daleko i nie zawsze mogli pomóc. Mój mąż zostawił nam mieszkanie, które było dla nas ratunkiem, bo wynajęcie domu z mojej pensji było po prostu niemożliwe.

Musiałam pracować prawie całą dobę. Dopóki nie dostaliśmy ogródka, moja babcia, sąsiadka, opiekowała się moją córką, a potem moja mama przyszła i zabrała córkę do siebie, żebym mogła znaleźć pracę, zaoszczędzić trochę pieniędzy i zabrać córkę z powrotem. To jedyny powód, dla którego nie rozprostowaliśmy nóg.

Kiedy dostaliśmy przedszkole, stało się łatwiejsze, moja córka była zaskakująco dobra, nie chorowała często, a ja trzymałam się każdej okazji, aby zarobić dodatkowe pieniądze. Nie było czasu dla siebie i na życie osobiste, musiałam ciężko pracować. Potem szkoła, studia - wszystko to wymagało dużych nakładów finansowych. Wszystko stało się łatwiejsze, gdy moja córka znalazła pracę.

Na początku byłem nawet zdezorientowany, ponieważ nie musiałem już schylać się w kilku miejscach pracy. Moja córka pracowała i utrzymywała się sama, a ja nie potrzebowałem wiele. W tamtym czasie zrezygnowałem już z siebie. Można powiedzieć, że nie żyłam, tylko przetrwałam.

Popularne wiadomości teraz

"Zarządzałem w naszej rodzinie. Myślałem, że trzymam wszystko pod kontrolą. Teraz moje ręce są związane"

"Czy to normalne, że jakiś tam kolega podrywa moją żonę i przyjaźni się z moim synem. Postanowiłem poobserwować"

„Dwa lata temu pojechałam na pracę i poznałam tam starszego ode mnie mężczyznę. Teraz oczekujemy dziecka, ale co powiedzą moje i jego dzieci”

"Mąż zapragnął łatwych pieniędzy i proponuje mi, żebym została matką za pieniądze. Za bardzo duże pieniądze"

- Mamo, o czym ty mówisz? Co widziałaś w swoim życiu? Nic!!! Więc żyj dla siebie, dopiero zaczynasz - przekonywała mnie córka, ale ja nie chciałam nic robić.

Byłam przyzwyczajona do tego, że zawsze muszę gdzieś biec, spieszyć się i coś robić. A teraz to się skończyło. Nie chciałam narzucać się córce, ona ma swoje życie, rozumiem. Moja pomoc wtedy tylko jej przeszkadzała. A ja wracałam z pracy do pustego mieszkania i miałam ochotę wyć jak wilk. To było takie samotne i niezwykłe. Moi rodzice też już wtedy nie żyli.

Córka oczywiście mnie odwiedzała, ale nie mogła przychodzić codziennie. Nie nalegałam. Uważałam, że swoje już przeżyłam i nie mam prawa psuć życia mojemu dziecku. Jest młoda, wszystko przed nią, będzie szczęśliwa, nie tak jak ja. Czułam się kompletnie zagubiona i załamana.

Na szczęście nie trwałam w tym stanie długo. Moja córka wkrótce wyszła za mąż i ogłosiła ciążę. To mną wstrząsnęło, dało impuls do działania. Moje życie znów zaczęło się kręcić, bo teraz żyłam w oczekiwaniu na narodziny wnuczki. Pojawił się nowy sens, poczułam, że znów mnie potrzebują.

Kiedy moja córka urodziła, spędzałam z nią prawie cały wolny czas. Mojego zięcia prawie nigdy nie było w domu, ciężko pracował, ale rodzina miała wszystko, czego potrzebowała. Byłam szczęśliwa, że znów jestem potrzebna, że znów jestem w biznesie.

Po około ośmiu miesiącach moja córka wyzdrowiała i zaproponowała mi wzięcie urlopu macierzyńskiego i opiekę nad wnuczką, podczas gdy ona wróciła do pracy, aby pomóc mężowi w utrzymaniu rodziny. Zgodziłam się. Dzieci obiecały, że będą mi płacić, choć odmówiłam, ale nalegały. W efekcie wszyscy byli szczęśliwi - córka robiła karierę, a ja zajmowałam się wnuczką i prowadziłam dom.

Kiedy mała poszła do przedszkola, chodziłam z nią na wszystkie zwolnienia lekarskie, odbierałam ją z ogrodu i przyprowadzałam do domu. Zanim dzieci wróciły z pracy, zdążyłam ugotować obiad i pojechać do siebie. Byłam zadowolona ze wszystkiego, chociaż czasami było ciężko, ale czułam, że żyję pełnią życia.

W tym samym roku moja wnuczka rozpoczęła z nami naukę w pierwszej klasie. W pobliżu naszego mieszkania nie było szkoły, było nowe sąsiedztwo, ale była jedna niedaleko nas, a moja córka tam chodziła. Postanowiliśmy posłać tam dziecko. W tym czasie przeszedłem na emeryturę i zrezygnowałem z pracy, zostawiając mnie tylko na pół etatu, więc moja wnuczka była na mnie po szkole.

Odbierałem ją, karmiłem obiadem, ćwiczyłem z nią, a potem szedłem na spacer lub zabierałem do klubu, gdzie czekałem, aż wróci z zajęć i wracaliśmy do domu lub do parku. To właśnie czekając na nią poznałem Mykolę. On również zabierał swoją wnuczkę do klubu.

Spotkaliśmy się kilka razy, grzecznie się przywitaliśmy, ale w kolejce jest nudno, a żadne z nas nie jest przyzwyczajone do telefonów, to nie nasz wiek. Porozmawialiśmy chwilę, a on okazał się miłym towarzyszem. Na początku rozmawialiśmy tylko czekając na dzieci, potem kilka razy poszliśmy do parku z naszymi wnukami po szkole.

Nie przywiązywałam dużej wagi do tych wszystkich spacerów i rozmów. Nie przyszło mi do głowy, że Mykoła widzi we mnie kobietę, bo od dawna nie widziałam jej w sobie. Kiedy więc poprosił mnie o numer telefonu, a wieczorem zadzwonił i zaprosił na wspólny spacer, bez dzieci, byłam zdezorientowana. Ale zgodziłam się, bo było mi miło mieć go przy sobie.

Sam Mykoła też jest długoletnim wdowcem, ma też córkę, którą wychowywał z pomocą matki, bo nie był w związku. Teraz spędza też dużo czasu ze swoją wnuczką. Dwie samotności spotkały się, że tak powiem.

Zaczęliśmy spędzać ze sobą dużo czasu. Zapraszał mnie do teatru, w którym nie byłam od czasów szkolnych mojej córki, chodziliśmy do restauracji i kina. Świat otworzył się przede mną z nieznanej strony. Zaczęłam sobie przypominać, że w ogóle jestem kobietą. I, jak na dzisiejsze standardy, nawet jeszcze nie starą.

Moje dzieci zostawiały ze mną wnuczkę w weekendy, kiedy wyjeżdżały gdzieś ze znajomymi, żeby odpocząć. Byłem za tym, ale teraz miałem własne plany na weekend, a Mikołaj i ja zamierzaliśmy udać się do centrum rekreacji. Więc kiedy moja córka powiedziała w piątek, że urodzę w sobotę, odmówiłam. Po raz pierwszy w życiu odmówiłam.

Gdyby ostrzegła mnie wcześniej, oczywiście zmieniłbym plany. Ale tak nagła zmiana planów była już niewygodna. Powiedziałem o tym mojej córce, a ona była zaskoczona. Wyjaśniłem, że mam już zaplanowaną podróż i poprosiłem ją, by poinformowała mnie o swoich planach z wyprzedzeniem. Moja córka nie odpowiedziała mi wtedy.

Spędziliśmy miło czas z Mykolą, a w poniedziałek jak zwykle odebrałem wnuczkę ze szkoły, poćwiczyłem, nakarmiłem i wieczorem jak zwykle odwiozłem do domu. Wszystko szło dobrze przez tydzień, aż w piątek moja córka ponownie zaskoczyła mnie prośbą o zabranie wnuczki na weekend. Znów musiałem odmówić.

- "Uzgodniliśmy, że uprzedzisz mnie z wyprzedzeniem. Nie mogę, mam już plany na weekend.

- Wiem, jakie są twoje plany! Znowu spotkasz się z tym starcem. Moja córka powiedziała mi o twoich randkach dawno temu.

Byłam oburzona takim tonem, w końcu to moja prywatna sprawa, nie proszę o wiele, tylko o uprzedzenie z wyprzedzeniem o planach, w których biorę udział.

- Co mam zrobić, skoro zadzwoniono do nas dopiero dzisiaj? Czy mam odmówić, mówiąc: "Przepraszam, moja matka oszalała na starość i biega za mężczyznami"?

Zabolały mnie jej słowa i zażądałam przeprosin. Córka jednak upierała się, że kiedyś byłam babcią jak babcia, a teraz robiłam coś głupiego.

- Całe życie żyłaś sama, płakałaś mi, że masz tylko przeżyć, a teraz odwróciłaś kota ogonem. Zamierzasz wyjść za mąż!

Może i wyjdę, ale to nie ty powinieneś o to pytać. Powinieneś być szczęśliwy z mojego powodu!

- Dlaczego miałbym być szczęśliwy? Zapomniałeś o swojej wnuczce z powodu jakiegoś staruszka? Jestem taka szczęśliwa!

Wyszłam, trzaskając drzwiami. Nigdy nie czułam takiej agresji. Łzy popłynęły mi po policzkach. Czy zapomniałam o swojej wnuczce? Dorastała w moich ramionach! Czuję się tak, jakby moja córka potrzebowała mnie tylko jako darmowej niani i nie chciała brać pod uwagę moich interesów.

Całe życie dbałam o to, by czuła się dobrze, by moja wnuczka czuła się dobrze. Nie odmawiam dalszej pomocy, proszę tylko o ostrzeżenie z wyprzedzeniem i odrobinę wolności. Czy to naprawdę zbyt wiele?