Rzadko kiedy małżonkowie rozumieli się tak dobrze jak my. Mój mąż miał świetną pracę, mieliśmy wystarczająco dużo pieniędzy i mogliśmy tylko marzyć o takim szczęściu, jakie mieliśmy.

Zmarł nagle, tuż przede mną. Długo nie mogłam w to uwierzyć. Życie zmieniło się w serię ponurych dni. Wpadłam w rodzaj odrętwienia, nic mnie nie cieszyło.

Mój syn próbował wyprowadzić mnie z tego stanu, ale bezskutecznie. Próbował wszystkiego, aby mną wstrząsnąć, zmusić mnie do zrobienia czegoś: mówił, że ma problemy na uczelni i udawał, że jest chory. Wszystko to działało przez krótki czas.

Pewnego dnia syn poprosił mnie o uporządkowanie papierów w biurze męża. Zgodziłam się, zdając sobie sprawę, że jest to konieczne do rozpoczęcia procesu spadkowego.

W biurku mojego męża była jedna szuflada, która nie chciała się otworzyć. Nie było do niej klucza, więc musiałam wyłamać zamek.

Popularne wiadomości teraz

"Zarządzałem w naszej rodzinie. Myślałem, że trzymam wszystko pod kontrolą. Teraz moje ręce są związane"

"Czy to normalne, że jakiś tam kolega podrywa moją żonę i przyjaźni się z moim synem. Postanowiłem poobserwować"

„Jesteś tu nikim. Boję się, wpuszczać cię na próg, nie wiem, co robiłaś przez te 15 lat we Włoszech": trudno uwierzyć, że tak mówi moja matka"

„Straciłem rodzinę przez przeklęty test DNA. Co musiałem myśleć, kiedy mój syn w ogóle nie podobny do mnie”

W tej szufladzie znalazłam kilka kopert z adresem zwrotnym. Koperty zawierały zdjęcia chłopca, który wyglądał bardzo podobnie do mojego męża. Na odwrocie zdjęcia były napisy: "Andrzej ma rok", "Andrzej ma dwa lata"...

Grzebiąc w telefonie męża, znalazłam zdjęcie tego samego chłopca, gdy był starszy. Co roku tego samego dnia — dziesiątego maja — mój mąż przelewał na konto dużą sumę pieniędzy.

Po porównaniu faktów i przypomnieniu sobie, że dwadzieścia lat temu mój mąż był w długiej podróży służbowej w tym samym mieście, zdałam sobie sprawę, że miał kochankę i syna.

I wtedy jakby opadło ze mnie odrętwienie i obojętność na wszystko. Jak mój mąż mógł mnie cały czas oszukiwać? Mówić mi o miłości, mając na boku kochankę i syna?

Jeszcze raz przeczytałam adres na kopercie i postanowiłam zająć się moją rywalką.

Dzień później byłam w tym mieście i stanęłam przed drzwiami tych, którzy dzielili ze mną męża. Postanowiłam, że zadzwonię do drzwi, powiem, że przyjechałam z daleka, jestem bardzo zmęczona, pomyliłam adres, poproszę o wodę, a potem postąpię stosownie do okoliczności.

Drzwi otworzyła szczupła kobieta o bardzo miłych, zmęczonych oczach i cichym głosie. Kiedy poprosiłem o wodę, zaprosiła mnie do kuchni. Idąc za nią, zauważyłem, że bardzo utyka.

Mieszkanie było biedne, ale bardzo czyste. Podziękowałam jej i poczęstowałam jabłkami, które kupiłam po drodze. Rozmawialiśmy.

Kobiecy głos z odległego pokoju poprosił Olę o przyniesienie wody. Moja rozmówczyni przeprosiła i wyszła z kubkiem wody.

Kiedy wróciła, kontynuowaliśmy rozmowę. Rozmowa z Olą była łatwa. Powiedziałam jej, że mój mąż zmarł. A ona powiedziała mi, że była niepełnosprawna od dzieciństwa, że jej matka zmarła po urodzeniu drugiej córki, młodszej siostry Oli. Od trzynastego roku życia musiała opiekować się matką i wychowywać siostrę. Ojciec je zostawił, miały tylko jedną babcię, która zmarła trzy lata później. Ale jest w porządku, mówi, że sobie poradziła. I chociaż jest niepełnosprawna, jest odporna.

Zapytałam ją, czy ma kogoś oprócz matki i siostry. Powiedziała, że ma syna Adama, który jest jej dumą. Teraz studiuje w instytucie i zarabia na pół etatu, pomagając jej. Jest dla niej jedyną nadzieją, ponieważ jej siostra wyszła za mąż i wyjechała za granicę.

Ostrożnie zapytałam, gdzie jest jej mąż. Ola powiedziała, że to zależało od tego, jak "piękna" była, więc panowie młodzi nie stali w kolejce, aby ją zdobyć. Ale ten bardzo przystojny mężczyzna musiał jej współczuć. Od tamtej pory się nie widzieli. Ona co roku wysyła mu zdjęcie Adama, a on dziesiątego maja, w urodziny syna, wysyła im pieniądze, dużo pieniędzy. Dzięki tym pieniądzom przeżyli.

Słuchałam historii tej kobiety, która była niezłomna w swoim życiu i wcale nie postrzegałam jej jako rywalki. Nawet nie myślałam o tym, żeby się z nią zadawać, mścić, robić skandale.

Pożegnałam się, podziękowałam za gościnę i wróciłam do domu. A każdego dziesiątego maja ostrożnie przelewam na kartę Oli tę samą kwotę, którą mój zmarły mąż wysyłał jej co roku.