Ona i moja mama pomyślały o tym i zdecydowały, że mieszkanie i dacza mojej babci powinny przejść na mojego brata, ponieważ jest mężczyzną, następcą rodziny. Ale ja powinnam zająć się babcią. Mojej matce już jest ciężko, a ja jestem młodą kobietą. Ale z jakiegoś powodu odmówiłam tego zaszczytu.

W naszej rodzinie zawsze panował "kult męskich spodni". Zarówno moja babcia, jak i mama były rozwiedzione, a ich życie osobiste nie układało się najlepiej, więc prawie tańczyły wokół mojego młodszego brata. Ostatni cukierek szedł do Andrzeja, najlepszy kawałek szedł do Andrzeja, słodkie jagody z daczy - cóż, masz pomysł.

Przy takim podejściu do wychowania nie dziwiło, że Andrzej traktował nas wszystkich jak służących. W całym moim życiu nie pamiętam, żeby pozmywał naczynia, ugotował sobie jajko czy sam wrzucił pranie do pralki.

- Mężczyzna nie powinien mieszać się w sprawy kobiet.

Och, jaka byłam wściekła na takie rozumowanie i zachowanie mojej mamy i babci. Ileż to razy strajkowałam, zwłaszcza w dziewiątej i jedenastej klasie, kiedy musiałam zdawać egzaminy. Musiałam się uczyć, więc głowa mi puchła, a mama i babcia na zmianę dzwoniły.

Popularne wiadomości teraz

Mężczyzna ukrywał fakt, że był bogaty i dobrze, że to zrobił, ponieważ otworzyło to oczy na jego żonę: "Życie jest pełne niespodzianek"

"Mój mąż wciąż domaga się, abym zameldowała go w moim domu. Ale nie dał ani grosza na budowę i utrzymanie rodziny"

"Przez całe życie staraliśmy się z mężem dbać o nasze dzieci i wychowywać je na uczciwych ludzi, ale porzucili mnie na starość"

"Teraz po prostu nie poznaję córki, nasze relacje są bardzo napięte. Ma 16 lat, ubiera się w sposób, który sprawia, że wstydzę się przed sąsiadami"

- "Jesteś w domu? Spotkałaś się z Andrzejem i nakarmiłaś go obiadem? Dlaczego jesteś jeszcze w szkole? Jakie zajęcia przygotowawcze? Wracajmy szybko do domu, dziecko jest głodne, a ona gada głupoty!

Kiedy byłam w dziewiątej klasie, mój brat kończył piątą. Potrafił już obsługiwać kuchenkę mikrofalową. Biorąc pod uwagę, że był mniej więcej mojego wzrostu, nie miał też problemów z wyciągnięciem zupy z lodówki. Ale nie, musiałem wyjść z klasy i biec do domu, żeby nakarmić głodującego chłopca. A potem musiałam siedzieć i odrabiać z nim lekcje.

W jedenastej klasie sytuacja była taka sama, chociaż mój brat już dorósł. Nie stał się bardziej samodzielny, dzięki mojej mamie i babci. Jak w ogóle udało mi się zdać egzaminy, pozostaje dla mnie tajemnicą. Ale nikt specjalnie nie cieszył się z mojego sukcesu.

- Ale po co dziewczynie edukacja? Trzeba dążyć do zbudowania silnej rodziny, wychować dzieci, zadowolić męża, zająć się domem. Twoja mama ma wykształcenie i co z tego?" - powiedziała moja babcia.

Nie chciałam gorączkowo szukać męża, ciągnąć go do urzędu stanu cywilnego, a potem zabić się, bo odszedł do kobiety, która nie była zbyt dobra w pracach domowych.

Chciałam studiować w pełnym wymiarze godzin, ale od razu powiedziano mi, że nikt nie zapłaci za moją edukację. Powiedzieli, że nie ma sensu się rozpieszczać i przelewać dodatkowych pieniędzy.

Spakowałam się więc i wyjechałam z domu, zostawiając mamę i babcię, by martwiły się o Andrzeja. Znalazłam pracę na własną rękę, potem wyprowadziłam się od koleżanki i zamieszkałam w wynajętym pokoju, a rok później zaczęłam studia zaoczne. Z mamą i babcią kontaktowałam się tylko w wakacje. Same do mnie nie dzwoniły, nie było czasu.

W dodatku były na mnie złe. Ponieważ nie mieszkałam już z nimi, babcia musiała zrezygnować z pracy, żeby karmić wnuka obiadami i nie zostawiać go samego w domu. Przypomnieli sobie o moim istnieniu, gdy Andrzej skończył osiemnaście lat i zbliżało się wojsko. Musiałem zapłacić dużo pieniędzy, żeby go stamtąd wyciągnąć.

Nie miałam pieniędzy i nie zamierzałam ich szukać. To zszokowało moją mamę i babcię. Jak to jest nie chcieć zrobić czegoś dla dobra Andrzeja? Mieliśmy wielką, wielką kłótnię i nawet oficjalnie powiedziano mi, że nie mam już domu. Chociaż na przestrzeni lat byłam tam trzy razy.

W rezultacie mój brat nie wstąpił do wojska, jakoś tę sprawę załatwili. I zostałam odcięta od rodziny na następne siedem lat. Nie mogę powiedzieć, że bardzo mnie to zdenerwowało.

Skończyłam studia, zmieniłam pracę, wzięłam kredyt hipoteczny, poznałam faceta i zamieszkałam z nim. Mieszkamy razem od dwóch lat i zastanawiamy się nad pójściem do urzędu stanu cywilnego. Moi krewni nic nie wiedzą o moim życiu. Ale pewnego dnia otrzymałem niespodziewany telefon.

To była moja matka, która zadzwoniła do mnie, jakby nie było siedmiu lat ciszy, i zaprosiła mnie do odwiedzenia. Czułam, że czegoś ode mnie potrzebują, ale zdecydowałam się pojechać. Pomyślałam, że będzie ciekawie. I nie pomyliłam się.

Mój brat, babcia i mama spotkali się ze mną. Od razu przekazali mi wspaniałą wiadomość - Andrzej się żeni. Nawet dla przyzwoitości zapytali mnie, co u mnie słychać. Widać było, że nie byli zbytnio zainteresowani moją odpowiedzią, więc dałam im ogólną wymówkę.

- Sprawa wygląda tak. Andrzej się żeni i musi gdzieś zabrać żonę. Babcia zostawia mu więc swoje mieszkanie i domek. Trzeba więc zabrać babcię do siebie, ciężko jej żyć bez opieki.

Wydawało mi się, że wysłuchałam połowy rozmowy, ponieważ nie widziałam żadnego związku między pozostawieniem spadku mojemu bratu a wprowadzeniem się mojej babci do mnie.

- "Dlaczego nie tobie?" Spojrzałam na mamę. Nawet nie zadałam sobie trudu, by zapytać, dlaczego Andrzej nie odczuwa tej radości - to było oczywiste.

- "Właściwie to ja też nie młodnieję, ciężko mi!

- Dobrze. To niech Andrzej się tym zajmie. On to odziedziczył, więc powinien się tym zająć.

- On jest mężczyzną! A jeśli będę potrzebowała pomocy przy myciu? "O czym ty mówisz?" babcia była oburzona.

Powiedziałem jej, że mój brat wkrótce będzie miał żonę, która będzie mogła zaangażować się w tę zbożną pracę. Mając trzypokojowe mieszkanie i daczę, mogłem trochę poskromić swoją dumę.

- No i jeszcze jedno! Ona jest twoją babcią, ale kim jest dla twojej synowej?

- Dla mojej synowej jest pracownikiem charytatywnym, który uratował ją przed kredytem hipotecznym.

Zabawne jest to, że mój brat przez całą rozmowę siedział na telefonie, jakby ta rozmowa w ogóle go nie dotyczyła. Albo był pewien, że wszystko zostało postanowione i teraz tylko otrząsa się z formalności.

Ale byłam przeciwna zabraniu babci do siebie. A gdzie mogłabym zamieszkać? Mam jednopokojowe mieszkanie z kredytem hipotecznym, gdzie mieszkam z moim chłopakiem. Moja mama ma dwupokojowe mieszkanie, mój brat ma trzypokojowe mieszkanie, a ja muszę zabrać babcię. Spadek mnie ominął, ale to ja muszę sobie radzić ze wszystkimi bólami głowy.

Moja matka i babcia nazwały mnie małostkową, najemną kobietą, która nie dba o swoją rodzinę i udławiłaby się groszem. I niech tak będzie. Ale nie zamierzam zgadzać się na ich szalone pomysły. Jeśli chcą maksymalnie ułatwić życie Andrzejowi, to proszę bardzo, niech tworzą muzykę, ale nie moim kosztem.

A ja miałam pecha pod każdym względem. Jestem starsza i urodziłam się dziewczynką. Dlatego musiałam ścielić bratu łóżko, uczyć go do ósmej klasy, karmić śniadaniami i obiadami, bo "chłopak nie powinien sam sobie gotować, gdy w domu jest tyle kobiet".

Pisaliśmy również o: "Urodziła się nasza córka i próbowałam dodzwonić się do męża, ale nie odbierał telefonu. I wtedy dowiedziałam się, co naprawdę się stało"

Może zainteresuje: "Oszczędzałam przez lata, aby spłacić dług siostrze. Ale gdy tylko wręczyłam jej pieniądze, zaskoczyła mnie swoim oświadczeniem"

Przypominamy o: Anna Mucha ogłasza wspaniałe wieści. Fani szczęśliwi jak nigdy. "Ogromne gratulacje Pani Aniu"