Okazało się, że wiedział o mnie i zadbał o moją przyszłość. Kiedy mama zadzwoniła i zaczęła mówić coś o dziadku i spadku, nie mogłam zrozumieć, o kim mówi.

Nigdy nie miałam dziadka, mój ojciec jest sierotą, a ze strony matki znałam tylko babcię, która zmarła dwa lata temu. - Anno, powtarzam jeszcze raz, twój dziadek jest moim ojcem, zostawił ci dom w spadku.

Jego sąsiad zadzwonił do mnie, poprosił o pomoc przy pogrzebie i powiedział o testamencie. Pójdziesz ze mną na pogrzeb? Możesz zobaczyć dom.

- Dlaczego nie wiedziałam nic o moim dziadku? Nie ma go nawet na zdjęciach - nigdy z nim nie rozmawiałam. Zostawił moją mamę, kiedy miałam cztery lata i nigdy nie byłam w stanie mu wybaczyć.

Ale tak naprawdę go to nie obchodziło, przypomniał sobie o mnie dopiero, gdy się urodziłeś. Twoja babcia powiedziała mu, że ma wnuczkę. Przyszedł z kwiatami i prezentami dla ciebie, przyniósł ci kilka grzechotek, misia, z którym spałaś całe dzieciństwo.

Popularne wiadomości teraz

"Ja tu rządzę": moja teściowa robiła mi wyrzuty przy gościach, ale przypomniałem jej, na czyj koszt żyje

"Syn postanowił przedstawić nas swojej narzeczonej, która okazała się mieć temperament, ale nie zgodziliśmy się na jej warunki: byliśmy rozczarowani"

"Gdybym miała wybór, w ogóle nie wpuszczałabym teściowej do domu. A tego, co robi, kiedy nas odwiedza, nie mogę już znieść"

"Pewnego wieczoru podsłuchałam rozmowę między teściową a mężem. I wtedy zdałam sobie sprawę z tego, co się dzieje: teściowa nie dobiera słów"

Wzięłam prezenty, ale nie komunikowałam się z nim, poprosił mnie, żebym przynajmniej wysłała mu twoje zdjęcia, a ja mu nie odmówiłam. "Przykro mi, córeczko, zostawił mnie i moją mamę, ale kochał cię, chociaż nie pozwalałam mu się z tobą widywać." - Nie płacz, mamo, możemy już iść?

Może jego sąsiad potrzebuje pomocy nie tylko przy pogrzebie. Dziadek mieszkał niedaleko miasta, więc wzięliśmy taksówkę.

Pierwszą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy, był stary płot leżący na ziemi, z bramą wciąż na swoim miejscu. Na podwórku znajduje się drewniana ławka tuż obok ganku, umywalka, łopaty i konewka.

Wchodzimy do domu, drzwi są ciężkie i skrzypią, deski podłogowe również skrzypią, widać, że dom nie był remontowany od dawna. "Twój dziadek nigdy nie prosił o pomoc - był dumny" - powiedziała sąsiadka, kiedy nas wpuściła.

- "Zostaniesz tutaj, zostawię ci klucze. Jutro. Dobrze, na razie pójdę do siebie, to mój niebieski dom, wejdź, dam ci herbatę.

Sąsiad wyszedł, a ja zaczęłam rozglądać się za moim domem, to mój niebieski dom, wejdź, dam ci herbaty.

Sąsiadka wyszła, a ja zaczęłam rozglądać się po domu. W domu są dwa pokoje, salon i sypialnia, która jest mała, ale bardzo jasna i przytulna. W sypialni stoi żelazne łóżko, z którego farba na plecach już dawno zeszła, po lewej stronie łóżka stoi komoda, na komodzie są oprawione zdjęcia, moje zdjęcia.

Na ścianie są też zdjęcia mnie w wieku jednego, dwóch, pięciu, siedmiu lat, zdjęcia z ukończenia szkoły, z mojego ślubu i zdjęcia mnie jako matki. Chciało mi się płakać, wiedział, że został pradziadkiem. W szufladzie komody znalazłam list w kopercie z napisem "Dla mojej wnuczki Anny".

"Droga wnuczko, Anno, nigdy mnie nie widziałaś, w ogóle mnie nie znasz i to moja wina. Skrzywdziłam twoją babcię, byłam młoda, głupia, tchórzliwa...

Zraniłam twoją mamę, nie bądź na nią zła, ona cię kocha i nie chce cię skrzywdzić. Przepraszam, że nie było mnie w twoim życiu, ale ty byłaś w moim. Budowa domu miała sens, było dla kogo żyć.

Nie ten dom, wnuczko, nie ten, w którym teraz jesteś, był tylko dla mnie, nie włożyłam w niego żadnego wysiłku. Twój dom jest na następnej ulicy, ma wysokie żelazne ogrodzenie i brązowy dach.

Rozpoznasz go, nie jest jak każdy inny dom. Chciałem, abyś miał miejsce, w którym mógłbyś spędzać wakacje z rodziną. Mam nadzieję, że przyjmiesz mój prezent, przynajmniej udało mi się coś dla ciebie zrobić w tym życiu.

Żegnaj, wnuczko! Twój dziadek Krzysztof." Moja matka wchodzi do pokoju, wręczam jej kopertę i list we łzach, a po przeczytaniu go również zaczyna płakać. W tej samej szufladzie były klucze, a do nich przywiązana wstążka z karteczką - dom dla Anny.

Znaleźliśmy ten dom, był naprawdę inny od pozostałych: dwupiętrowy, z witrażami na parterze, dużą werandą z dwoma drewnianymi krzesłami i stołem.

Wszystko w środku było jasne: na parterze znajdował się salon z kominkiem, kuchnia, łazienka i pomieszczenie gospodarcze, a na pierwszym piętrze sypialnia i pokój dziecięcy.

Na podwórku był cały plac zabaw z piaskownicą, zjeżdżalnią, huśtawkami i kompleksem sportowym. Nie wiem, skąd dziadek wziął na to wszystko pieniądze, ale oczywiście zrobił wszystko, co w jego mocy dla mnie i mojego syna.

Oprócz mojej rodziny na pogrzeb przyszła tylko sąsiadka. Mój dziadek miał osiemdziesiąt dwa lata, nie miał przyjaciół ani krewnych. Pochowali go po cichu, postawili wazon z kwiatami przy grobie i pamiętali o nim.

Mój mąż i syn pojechali wieczorem do miasta, mama też nie została długo, a ja zostałam w starym domu dziadka, chcąc dowiedzieć się o nim więcej, czytając jego pamiętnik, oglądając zdjęcia i żałując, że nie poznałam go wcześniej.