A dzisiaj mój telefon po prostu pęka w szwach od połączeń. Nagle cała moja rodzina, a nawet przyjaciele mojej mamy są mną zainteresowani.

Byłabym nawet szczęśliwa, gdyby to były moje urodziny. Jednak wszystko, co od nich słyszę, to oskarżenia. Moi krewni zgodnie twierdzą, że gdyby byli moją matką, nikt nie wybaczyłby mi moich czynów.

Z tego, co mówili, zdałam sobie sprawę, że teraz muszę przyjść do mojej matki, pokłonić się, poprosić o wybaczenie i dać jej klucze do mojego własnego mieszkania.

Początek jest interesujący. Wyjaśnię wszystko.

Do tego momentu mieszkałam z babcią. Była już bardzo stara, więc młode ręce do pracy zdecydowanie jej się przydały. Rozumiałam wszystko i nie szczędziłam dla niej czasu. Mieszkanie dostałam więc po jej śmierci.

Popularne wiadomości teraz

"Ja tu rządzę": moja teściowa robiła mi wyrzuty przy gościach, ale przypomniałem jej, na czyj koszt żyje

"Jak ojciec może tak lekceważąco traktować własne dziecko. Jego partnerka może ubiegać się o jego dziedzictwo"

"Syn postanowił przedstawić nas swojej narzeczonej, która okazała się mieć temperament, ale nie zgodziliśmy się na jej warunki: byliśmy rozczarowani"

"Nawet nie rozpakowuję prezentów mojej teściowej, bo i tak zabierze je dla siebie: to dziwne, ale przyzwyczaiłam się do tego"

Wywołało to wielkie oburzenie wśród reszty rodziny, a zwłaszcza mojej matki. To ona była prawowitą spadkobierczynią. Żałuję tylko, że nie pamiętałam o tym po śmierci babci.

Teraz wszyscy myślą, że to był mój chytry plan i po prostu wyłudziłam od staruszki jej dom. Ale ja go kupiłam. Wszystko jest uczciwe.

Cóż, z wyjątkiem tego, że nie zapłaciła całego kosztu mieszkania. Spłaciłam mieszkanie babci w ciągu pięciu lat. A ona, wiedząc jak podstępny potrafi być los, zawczasu spisała dla mnie akt darowizny, tak na wszelki wypadek.

Zgodnie z zasadami umowy, całą kwotę musiałam spłacić w ciągu dziesięciu lat. Wszystko oczywiście opierało się na słowach i obietnicach, więc mogłam w ogóle nie wywiązać się z tych zobowiązań. Jestem jednak człowiekiem dotrzymującym słowa. Przynosiłam pieniądze babci przez pięć lat. A potem samo życie kazało mi przestać. Teraz nie ma komu płacić.

Dopiero teraz, gdy babci nie było już z nami, pojawiła się moja matka. Nagle zdecydowała, że jestem jej coś winna. Skoro nie chcę dzielić mieszkania, to teraz jestem jej winna część długu.

Powiedziała: "Zapłać resztę, której nie miałeś czasu oddać mojej matce, i żyj w spokoju". To sprawiło, że moja matka wyglądała jak windykator. Ciągle dzwoniła do mnie, by przypomnieć mi o nowej umowie, na którą wciąż nie chciałam się zgodzić. Czasami nawet czekała na mnie pod drzwiami, żeby ze mną porozmawiać.

Opierałam się. Moja matka zdała sobie sprawę, że to nie zadziała, więc przyjęła inne podejście. Teraz mówi wszystkim, że odebrałam jej należny spadek. Ja też nie chcę płacić jego części.

Jedyną osobą, która nie uległa takim manipulacjom jest moja siostra. Często próbuje wytłumaczyć mojej mamie, że wszystko jest zgodne z prawem i ona nie ma żadnych praw do domu babci. Starsza pani nie planowała niczego przekazywać swoim dzieciom.

Reszta rodziny wspiera moją mamę.

Co radzilibyście mi zrobić?