Kilka miesięcy temu zachorowałem, najpierw w szpitalu, a potem lekarze wypuścili mnie do domu.

Byłam bardzo słaba, więc potrzebowałam kogoś do towarzystwa. A moje oszczędności nie wystarczały na wszystkie leki.

Poprosiłam moje dzieci o pomoc, ale nikt nie chciał być ze mną.

To mnie bardzo zasmuciło, ponieważ na emeryturze nikt mnie nie potrzebował, mimo że całe życie poświęciłam synowi i córce.

Owdowiałam, gdy moje dzieci były malutkie. To było bardzo trudne, bo moi rodzice mieszkali na wsi, a ja byłam w mieście, gdzie życie było już poukładane, miałam pracę, której nie mogłam zostawić.

Popularne wiadomości teraz

"Mój mąż odmówił zarejestrowania mnie w mieszkaniu, ale nie odmówił zarejestrowania przyjaciela: oczywiście, że mu ufa"

"Zakochałam się w moim kierowcy w wieku 50 lat. Nie sądziłam, że to możliwe, ale mam męża"

"Pewnego dnia otrzymałem telefon, który zmienił moje życie, była to córka znajomego: powiedziała, że nie żyje"

"Ola nie reagowała na wybryki teściowej, ale tego dnia przesadziła. Nie mogła już tego znieść i opuściła dom"

Musiałam więc wychowywać dwójkę dzieci sama, bez pomocy rodziny. Starałam się jak mogłam, dwoje z nich ukończyło szkołę i dostało się na dobre uniwersytety.

Potem sami znaleźli dobrą pracę. Nie chciałam związku, kochałam mojego męża, mimo że nie był już ze mną. Całkowicie zanurzyłam się w pracy i życiu moich dzieci.

Teraz są dorosłe, mają własne rodziny i dały mi wnuki. Pracowałam przez długi czas i zawsze pomagałam z pieniędzmi, a także opiekowałam się wnukami. Odbierałam je z przedszkola lub spędzałam z nimi weekendy.

Dobrze się dogadywaliśmy, aż niedawno trafiłam do szpitala. Leżałam tam 10 dni, córka odwiedziła mnie tylko raz, a syn - nigdy!

Byłam w szoku, a kiedy wypisano mnie ze szpitala, powiedziano mi, żebym się nie przepracowywała. Mój syn natychmiast mnie odwiedził i przywiózł mi moje wnuki. Oczywiście było to dla mnie bardzo trudne, wieczorem wzrosło mi ciśnienie krwi i ponownie trafiłam do szpitala.

Próbowałam wytłumaczyć moim dzieciom, że potrzebuję teraz pomocy i opieki, że nie mogę siedzieć z wnukami, ale one natychmiast zmieniły temat. Córka mieszka z mężem w małym dwupokojowym mieszkaniu, mówi, że nie ma mnie gdzie zabrać, a matka syna mieszka z jego żoną. Nie mogą do mnie przyjechać, bo pracują.

Czuję się bardzo smutny z powodu tej sytuacji. Przeżyłem całe swoje życie i nie zasłużyłem na współczucie ze strony moich dzieci. Jak to się mogło stać? Jak z kochanych dzieci stały się samolubnymi ludźmi?

Pewnego dnia odwiedziła mnie sąsiadka z pierwszego piętra, wiedziała, że jestem chora i przyniosła mi trochę rosołu. Byłam tym tak wzruszona, że zalałam się łzami i opowiedziałam jej o wszystkim, o tym, że na starość nie mam na kim polegać.

Następnego dnia sąsiadka znów przyniosła mi świeże jedzenie i posprzątała trochę w kuchni. Ma 37 lat i sama wychowuje nastoletnią córkę. Gotuje coś dla dwojga i przynosi mi to.

Zaczęłam oddawać jej połowę mojej emerytury, a drugą połowę przeznaczam na leki i opłaty za media. Teraz moje dzieci dzwonią do mnie jeszcze rzadziej, bo wiedzą, że się mną opiekuje. To dla nich ogromny ciężar.

Niedawno mój syn przyszedł i zaczął sugerować testament, mówiąc, że powinnam go sporządzić, ponieważ ktoś obcy kręci się po mieszkaniu. Zrozumiałam, że już się tym martwią.

Było mi bardzo przykro to wszystko słyszeć. Żyłam dla moich dzieci i to był mój największy błąd! Teraz naprawdę zastanawiam się nad przekazaniem mieszkania sąsiadce. Niech to będzie dla nich lekcja na całe życie.