Po ślubie przeprowadziłam się do miasta. Teraz mój mąż, dwójka dzieci i ja mieszkamy w małym wynajętym mieszkaniu. Myśleliśmy, że będzie łatwiej mieszkać w centrum, znajdziemy pracę i pieniądze będą płynąć, ale nie mamy nic oprócz dzieci i długów.

Pewnego wieczoru rozmawialiśmy z mężem i pomyśleliśmy, że najdroższą rzeczą dla nas jest wynajęcie mieszkania. I bez tego żyłoby nam się dobrze. Wystarczyłoby nam na wszystko.

A najlepszym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie się do mojej mamy. Ma przestronny dom - jest tam wystarczająco dużo miejsca dla wszystkich. Byłoby to dobre dla nas i łatwiejsze dla niej. Pomoglibyśmy jej w pracach domowych, a dzieci odwróciłyby jej uwagę od różnych dolegliwości.

Nie chodzi o to, że naruszylibyśmy czyjąś własność, moja mama ma naprawdę duży dom. Ma dwa piętra. A jej wnuki są spokojne, mój mąż i ja nie wyglądamy na rozwydrzone dzieciaki. Myślę, że byśmy się dogadali. Ona sama często narzeka na samotność. Teraz będzie miała z kim porozmawiać.

Może na początku będzie musiała się do tego przyzwyczaić. Była sama przez pięć lat, ale to dobrze, szybko przyzwyczajasz się do hałasu, bo nie masz wyboru. Czy to nie miła odmiana?

Popularne wiadomości teraz

"Przestałam dawać pieniądze mojej matce i siostrze i natychmiast przestałam być mile widzianym gościem w ich domu"

"Mój mąż naśmiewał się ze mnie, myśląc, że bycie gospodynią domową jest łatwe: dobrze, że później zmienił zdanie"

"Moja synowa domaga się kredytu hipotecznego, mimo że mieszkamy we własnym mieszkaniu. Mówi, że myśli o mężu, ale ja jej nie wierzę"

"Kiedy mój były mąż poprosił mnie, żebym do niego wróciła, myślałam, że za mną tęskni: wszystko okazało się prostsze, potrzebował sprzątaczki"

Zastanowiliśmy się z mężem i poszłam do mamy z tą propozycją.

Spodziewałam się, że będzie szczęśliwa. Ale mama tylko się na mnie gapiła. Potem powiedziała, że nie zamierza nikogo przyjmować. Jest przyzwyczajona do komfortu i ciszy. Kocha swoje wnuki, ale nie może znieść ich hałasu. Mówią, że ja i mój mąż jesteśmy dorośli i nie powinniśmy przenosić własnych problemów na innych.

Mówię, że możemy pomóc, a ona mi na to: „Poradzę sobie sama. Do tej pory udawało mi się żyć bez ciebie i będę żyć tak długo”. Okazało się, że to bardzo wybredna kobieta. Nie chciała tolerować cudzego porządku w swoim domu.

Jej ostatnie słowa brzmiały, że chce przeżyć swoje życie w spokoju. A kiedy odda duszę Bogu, niech robią z domem, co chcą. I tak będą go mieli.

Ale nie mogę jej zrozumieć. Kto wie, jak długo tam będzie, a my mamy problemy finansowe tu i teraz. Możemy skończyć jako bezdomni, a ona musi żyć w spokoju!

Nie chciałam, żeby nas wspierała. Wręcz przeciwnie, zaproponowała nam pomoc. I tak jest z nami. Myślę, że moja matka mogła pójść na kompromis ze swoimi zasadami i pomóc nam z mieszkaniem.

Nie chciałam się z nią kłócić, ale to ona pierwsza zaczęła kłótnię. Teraz się do siebie nie odzywamy. Gdyby się nie wychylała, może wszystko potoczyłoby się inaczej.