Dziewczynka miała 12 lat, stała się humorzasta, ciągle czegoś żądała. Nie chciała owsianki na śniadanie, chciała parówki. I w ogóle, jeśli Wiktorowi kupowano biżuterię, to znaczyło, że potrzebuje drogiego gadżetu.

Mieliśmy jednopokojowe mieszkanie. Było ciasno nawet z jednym dzieckiem. A potem była ta Olya. Warto dodać, że Krzysztof zostawił byłej żonie przyzwoity trzycyfrowy majątek.

Wiele razy mówiłam mężowi, że musimy kupić większe mieszkanie. Ale Krzysztof nigdy nie chciał tego zrobić. Zawsze miał coś do odłożenia: Ola potrzebowała butów, albo nowej kurtki. Mówił, że w jednopokojowym mieszkaniu jest nam dobrze. Ale tak nie było.

W rezultacie zaczęłam pracować na pół etatu na urlopie macierzyńskim, przygotowując raporty. Klientów było niewielu, ale udało mi się ich odłożyć. Cieszyłem się, że osobna karta, którą założyliśmy na duże oszczędności, została uzupełniona dzięki mnie.

Dosłownie zmusiłam Krzysztofa do myślenia o zakupie nieruchomości, mówiąc mu o tym niemal codziennie. W rezultacie zdecydowaliśmy, że kiedy zaoszczędzimy połowę kwoty, weźmiemy kredyt hipoteczny. Trochę nam zostało.

Popularne wiadomości teraz

"Kiedy mój mąż nie chciał naprawiać kranu ani wykonywać prac domowych, przestałam dla niego gotować"

"Poszłam na randkę z bardzo miłym mężczyzną, byłam nim zafascynowana przez cały wieczór, dopóki czegoś nie zrobił"

"W sklepie zauważyłam dość efektowną parę, która pomimo drogiego wyglądu nie podobała mi się: ubrania nie są najważniejsze"

"Każdego dnia widziałem moją żonę siedzącą na kanapie z włączonym telefonem: jestem tym zmęczony, muszę coś zmienić"

Ale przez kilka lat nie byliśmy w stanie zaoszczędzić wymaganej kwoty. A wszystko z powodu wiecznych pragnień córki. Tak więc przez kilka lat z rzędu oszczędzałem głównie ja.

Grom nadszedł, gdy dziewczyna skończyła 18 lat. Z góry wiedziałem, że na tak poważną datę zażąda prezentu.

Krzysztof kazał mi dziś nie gotować, moja była żona urządza przyjęcie dla córki w restauracji. Ty i ja jesteśmy zaproszeni - powiedział mi, a ja odetchnęłam z ulgą. Matka dziewczyny w końcu zajęła się wydatkami!

Mimo to zdecydowałam, że potrzebuję jakiegoś prezentu. Poszłam do bankomatu, żeby wypłacić mu pieniądze i niechcący odkryłam, że pieniądze, które zaoszczędziłam na mieszkanie, zniknęły z sąsiedniego konta.

Myślałam, że mąż przelał wszystko na inne konto. Kiedyś rozmawialiśmy o tym, że powinniśmy otworzyć lokatę długoterminową, żeby odsetki kapały. Postanowiłam przedyskutować to po wakacjach.

Myślałam, że mąż przelał wszystko na inne konto. Kiedyś rozmawialiśmy o tym, że powinniśmy otworzyć lokatę długoterminową, żeby odsetki kapały. Postanowiłam przedyskutować to po świętach.

W rezultacie kupiłam Oli złoty wisiorek. Postanowiłam włożyć do niego czek na wszelki wypadek — dlatego potrzebowałam gotówki. W razie gdyby dziewczynie się nie spodobał, mogła sama go wymienić. Nie żałowałam pieniędzy, bo pełnoletność oznaczała przynajmniej koniec alimentów.

Ola promieniała szczęściem i ciągle całowała albo mnie, albo Krzysztofa. To dziwne, zwykle miała kwaśny wyraz twarzy. Matka dziewczyny też była w świetnym nastroju.

Kolacja była wspaniała. W połowie wieczoru przysiadła się do nas Ola.

Dziewczynka podeszła do mężczyzny, aby podziękować mu za tak drogi prezent. Samochód był cudowny, a jej matka go pokochała! Jest nowy i piękny” - powiedziała dziewczynka, promieniejąc szczęściem.

W tym momencie myślałam, że zemdleję. Mężczyzna spojrzał na mnie i szepnął, że wyjaśni mi wszystko później. Pocałował córkę w policzek, poklepał po głowie i powiedział, że bardzo się cieszy, że jest szczęśliwa.

Byłam w złym nastroju. Krzysztof próbował mi coś wytłumaczyć, ale nawet nie słuchałam. Miałam wrażenie, że zostałam zdradzona. W końcu to też były moje pieniądze, ale mój mąż pozwolił sobie wydać ogromną sumę pieniędzy na samochód dla nieznajomego.

Nieco później dowiedziałam się, że kwota, którą zaoszczędziliśmy, nie była nawet wystarczająca. Więc nie tylko straciliśmy nasze oszczędności. Mój mąż zaciągnął pożyczkę, aby kupić córce samochód z salonu.

Od tego czasu minęło kilka tygodni, a ja nie wiem, co zrobić z tą sytuacją. Nie chcę już mieścić się w ogólnym budżecie. W mojej głowie nieustannie pojawia się pytanie, czy w ogóle chcę dalej mieszkać z tą osobą.